Introdans mist balans en diepte

Als nieuwe gastchoreograaf van Introdans krijgt Patrick Delcroix (ex-danser bij het NDT) in Balance een plaats naast Lin Hwai-min uit Taipei. Het overkoepelende thema is dan ook het evenwicht tussen oost en west. Lin Hwai-min verweeft geraffineerd westerse academische danstechniek in oosterse choreografieën. Delcroix probeert in Equilibrium zijn eigen evenwicht tussen oost en west te vinden.

Delcroix begint Equilibrium abstract op een soundscape van ruimtelijke computerklanken. Drie levensgrote, lichtgevende schilderijlijsten hangen als aureolen boven de dansers die vooral in duetten bewegen. Halverwege schakelt het over op meditatieve samenzang, maar in de dans verandert niet veel. Delcroix laat vaag wat hij wil. Door het `west'-deel af te kappen met oosterse klanken is er in tijdsverdeling wel een balans, maar enkel aan de buitenkant. De bewegingen en frases zijn ingenieus maar leiden nergens toe. Er komt geen diepgang, ziel of verhaal bovendrijven. Delcroix is stilistisch een vakman, maar met het aaneenbreien van passen redt hij het niet.

White van Lin Hwai-min is een choreografie die de artistiek leider van het Cloud Gate Dance Theatre op zijn eigen repertoire heeft staan. Zijn inspiratie was een reis naar India, in het bijzonder de Bodhi-boom waaronder Boeddha het Nirvana vond door te mediteren. Zijn werk wortelt in de Aziatische mythes en religies maar als leerling van Cunningham en Graham, geeft hij zijn `erfgoed' vorm met westerse techniek. De combinatie van meditatieve sfeer en lange uitgedraaide benen is vaak fraai en ook dit keer is in White menig versmelting te zien. Langzaam bewegen drie dames zich, doorgaans van yoga-achtige pose naar pose, af en toe doorbroken door synchroon triowerk. De balans ontbreekt dit keer en dat heeft vooral te maken met de drie danseressen, overigens buiten hun schuld om. Hun poses en blikken zijn ongeloofwaardig omdat de concentratie van de meditatie ontbreekt. Het ogenschijnlijk niets doen lukt ze niet, daarvoor zijn ze te zeer Introdans-ballerina's die van de zenuwen ook nog met hun ogen knipperen. Ze zijn ook te jong. Het is als met de spiegels van de Xenos: ze lijken authentiek antiek, maar het patina is gloednieuw.

Voorstelling: Balance, door Introdans. 1. White van Lin Hwai-min. 2. Equilibrium van Patrick Delcroix. 3. Uni van Jorma Uotinen. Gezien 5/3 Schouwburg Arnhem. Tournee t/m 20/5. Inl. www.introdans.nl