Integraal

De huisarts-homeopaat hield een lezing over integrale behandeling van kanker.

We zaten aan een lange tafel met zo'n twintig mensen – vooral oudere vrouwen – naar hem te luisteren. Er zaten mensen bij die ernstig onder hun kwalen geleden hadden. Je kon het zien aan hun gezichten, horen aan hun vragen. Ze zochten iemand die de antwoorden wist op de martelende vragen waarmee ze al zo lang rondliepen.

Wat had deze huisarts hun te bieden?

Eerst vertelde hij iets over zichzelf. Hoe hij zich na zijn medicijnenstudie op de homeopathie had gestort, hoezeer hij daardoor nu besefte dat er achter elke patiënt altijd `een verhaal' schuilgaat. Om `dat verhaal' gaat het. Gaat wát? De integrale behandeling van de patiënt. Kanker is een ziekte van desintegratie, daarom is er juist integratie nodig.

Of in de letterlijke woorden van de arts: ,,Belangrijk in de benadering is dat er een open houding ontstaat voor de hele mens, zijn of haar gehele biografie, het ziekteproces in zijn volledige beloop; het werk, de sociale context, de familie en zijn geestelijke staat en de hogere aspiraties. In vele gevallen komen er juist door de ziekte openingen voor de mens om nieuwe stappen te zetten, zijn of haar leven een wending te geven.''

Daar begon de arts steeds opnieuw over: dat je zelfs na een `doodvonnis' van de (reguliere) arts niet bij de pakken moest neerzitten, dat er altijd nieuwe mogelijkheden waren die niet mochten worden uitgesloten. Maar wélke mogelijkheden? Ook die van genezing? Daar liet de huisarts zich niet over uit. Hij praatte liever over de gezonde voeding waarmee ,,de Moermanvereniging zijn sporen heeft verdiend''.

Sommige luisteraars drongen op meer concreetheid aan. De huisarts had een medische anekdote over zichzelf verteld. Op vakantie in Italië had hij zijn enkel gebroken. Twee specialisten, een Italiaan en later ook een Nederlander, raadden hem dringend een operatie aan. De huisarts legde de adviezen naast zich neer en besloot zijn enkel door rust te laten genezen. Twee weken later liep hij alweer fit als een huisartshoentje rond!

Aardig verhaal, zei een van de luisteraars, maar vervang die enkel nu eens door longkanker – zou u dat advies van die specialisten dan ook zo gemakkelijk genegeerd hebben?

De huisarts begon daarop aan een lang verhaal over het contact tussen patiënt en specialist. Als dat contact goed is, rijst er tussen deze twee mensen `kennis' op, en deze kennis zal leiden tot de juiste behandeling. ,,Soms moet de tumor eruit, soms niet'', zei de huisarts.

Klinkt mooi, zeiden enkele luisteraars, maar de patiënt is toch altijd afhankelijk van de specialist? Mag zijn, zei de huisarts, maar de patiënt moet nooit met een behandeling instemmen waarvoor hij in zijn hart niet voelt.

Daarna begon iedereen te mopperen op de artsen van tegenwoordig. Die zijn namelijk lang niet meer zo goed als de artsen van vroeger. In China snoven de artsen tussen je schouderbladen, dan wisten ze genoeg, zei een vrouw.

De huisarts-homeopaat glimlachte en knikte.