`Er zijn al genoeg crisiskleren'

Zondag besloten de collecties van Louis Vuitton en Yves St. Laurent de Parijse modeweek. Chanel viel op met een al te commerciële collectie en Hussein Chalayan presenteerde verfijnde en zeer toegankelijke kleding.

Bij Chanel wordt de boodschap van Karl Lagerfeld in zilver en zwart-wit en met dubbele c's gespeld: commercieel, commercieel. Waarschijnlijk toont hij voor het eerst in zijn twintigjarige carrière bij Chanel een collectie met zulke aantrekkelijke draagbare kleding en zo weinig revolutionair elan.

De terugkeer van de klassieke doorgestikte Chanel tas is hiervan het symbool. Tijdens de finale werd de ontwerper omringd door modellen in zwarte cocktailjurken (de enige verwijzing naar avondkleding). Hun Chanel tasjes leken `koop mij' te roepen. Die tassen maakten een goudgerande triomftocht in de jaren tachtig toen ook leggings het licht zagen. In deze show ging elk been bedekt onder die stoere wollen mode of onder leren laarzen tot aan de dij. ,,Breiwerk voor de benen'', zei Lagerfeld achter de schermen. Hij verwees naar de manier waarop de patronen op de leggings overlopen in de behaaglijke tweed jackets en korte rokken die opbollen onder de heupen. Versierde jassen van schapenwol combineren prachtig met een andere Chanel look: nauwe broeken met een linten strik op de knie – een variant op de broek die een kwajongensachtige Coco Chanel met veel succes droeg.

We hebben het echter allemaal al eens eerder gezien bij Chanel, vooral de monochrome van top-tot-teen-look. Iets frisser waren de van het lichaam afstaande, geometrische jaren-zestigjurken. Finesse en details waren uitzonderlijk. De klanten konden van dichtbij het tweed zien glinsteren. Ze zullen de elegante eenvoud van een roze en beige mohair jas waarderen.

Mode wordt niet alleen door details bepaald, maar heeft ook visie nodig: het was verbazingwekkend dat Lagerfeld niet eens zijdelings aandacht schonk aan de lange, schrale, sobere weg naar de toekomst.

Na de verkoop van zijn bedrijf door LVMH begint Christian Lacroix met zijn herfst/wintercollectie 2005 aan een nieuw modeleven. De nieuwe eigenaar, Simon Falic, zat op de eerste rij samen met zijn uitgebreide familie. Zijn kleindochter Danelle rende over de spiegelende catwalk in knalroze baby Lacroix. De stemming was feestelijk. ,,Er zijn genoeg ontwerpers die crisiskleren maken'', zei Lacroix na het vertonen van zijn kunstzinnige kleurencombinaties en artistieke verfraaiingen. Vooral bij de limoengroene mannensneakers zat iedereen op het puntje van zijn stoel. Lacroix lijkt energie te ontlenen aan de mannenmode: zijn vrouwenkleding is er jongensachtiger door geworden. Nette shorts gaan de competitie aan met korte, rechte rokken. Ze zijn bescheiden aanwezig te midden van de met bont afgezette jassen met pofmouwen, de glitterende nauwsluitende halskettingen en de bijzondere handgemaakte kleren.

Deze verfrissende prêt-à-porter en het loshangende haar van de modellen blaast de collectie van de salon naar de straat, ook al zien de roze schoenen met de hoge pimentrode hakken er minder praktisch uit dan de grote Houndstooth tassen. De avondkleding bestaat uit voorspelbare maar prachtig uitgevoerde jurken, sommige in turkoois onder een groene suède jas of met roze draperieën en vaak met een fluwelen strik bij de taille. De versieringen zijn artistiek, maar worden beheerst toegepast. De glanzende fluwelen mannenpakken voegen een androgyn element toe aan zijn collectie. Lacroix laat zien dat hij er in geslaagd is zijn couture-show uit januari om te zetten in prêt-à-porter.

De collecties van Hussein Chalayan lijken almaar te winnen aan frisheid en couture-bewustzijn. De locatie voor zijn show was een herenhuis met een ronde zilveren catwalk, ontworpen door Chalyan. Het concept was erg ingewikkeld en daardoor moeilijk te begrijpen. Achter de schermen verwees hij naar ,,de relatie tussen geluid en vorm'' en legde hij uit dat geluidsfrequenties de basis waren voor de collectie.

Dus kon dit alleen maar uitmonden in verwarrend complexe kleding die tegelijk conceptueel en ondraagbaar was? Integendeel. Chalayan ontwierp een van zijn meest verfijnde en toegankelijke collecties. Als terloops verwees hij naar zijn tienjarige oeuvre, daartoe geïnspireerd door zijn voorbereiding van een tentoonstelling in het Groninger Museum in april.

`Mooi in Rykiel' was the slogan van het seizoen. Als iemand in staat is om met zwarte kleding sombere romances te creëren is het Sonia Rykiel. De humeurige opening van de show toonde smalle jassen en verlengde vesten met wollen rozen op de pols. Alleen schoenen of een glinsterende riem brachten licht in de duisternis. De schaarse kleuren waren licht romantisch met strikken op de schouders van sweaters. Het jaren-zeventigsilhouet van de hooggetailleerde jurken sloot strak om het lichaam, hoewel de kleurige geplooide rokken wel volume hadden en de show een opgewekt einde gaven.

© New York Times Syndicate, vertaling Christien Franken