The Mars Volta

Gemakzuchtigen die hongeren naar hapklare brokken dienen The Mars Volta te mijden als de pest. Na het overdonderende debuutalbum De-loused In the Comatorium werd de groep van Omar Rodriguez-Lopez en Cedric Bixler Zavala beschuldigd van geforceerde, progrock-achtige moeilijkdoenerij.

De mannen slaan terug met een plaat die stukken verder gaat. Van The Mars Volta mag een nummer rustig dertien of, vooruit, dertig minuten duren. Ritme- en maatwisselingen, abstracte, wringende ambient-geluiden, doorgetripte solo's, bizarre blazers- en strijkerspartijen: de groep laat geen middel ongemoeid om de luisteraar te overdonderen en werkt per nummer meer ideeën af dan menig ander in een carrière.

Alles is mogelijk, lijkt het adagium. En toch komt de overgang van heftige krachtexplosies naar een langzaam wiegend Afro-Cubaans ritme in `L'Via L'Viaquez' als een volslagen verrassing. Zo word je van de ene verbazing naar de andere geslingerd, terwijl Bixlers hoge, dwingende vocalen voor een leidraad in dit pandemonium zorgen.

Doorzetten loont: zelfs het afsluitende `Cassandra Gemini', op het eerste gehoor een stuurloze jam van een half uur, wordt per draaibeurt dierbaarder. Het ontpopt zich als een woest slingerende reis, zonder ooit ergens aan te leggen maar met een schier bovenmenselijke spanning. Ambitie, improvisatie, experiment, abstractie, vrijheidsdrang, genre-overschrijdingen, instrumentaal krachtsvertoon: Frances The Mute heeft alles wat rock zo avontuurlijk kan maken.

The Mars Volta: Frances The Mute (Universal)