Levensmoe en levenslust

Sommige films eindigen met een knal. Gegen die Wand van de Turks-Duitse regisseur Fatih Akin ((Hamburg, 1973) begint er met een. En nog een. En nog een. Wham. Bam. Je hoeft niet bang te zijn dat deze film langzaam zal uitdoven. Niet zoals de levens waarvan de protagonisten bang zijn dat ze die zullen moeten leven. En waarom ze zich graag op voorhand van kant willen maken. Maar waarom zou je zelfmoord plegen als je ook je leven kunt veranderen, vraagt een psychiater aan Cahit als hij zojuist is opgelapt na een mislukte poging om zijn auto voorgoed in een muur te parkeren. `Gegen die Wand' dus.

Nadat de vierde film van Akin vorig jaar op de laatste dag in de competitie van het Filmfestival Berlijn in première ging en met een `ik kwam, zag en overwon'-mentaliteit achtereenvolgens de FIPRESCI-prijs van de internationale filmkritiek en de Gouden Beer won, was zijn zegetocht nog maar net begonnen. Die zou tot in Barcelona en de European Film Awards leiden. De energieke, fatale en toch niet van menselijkheid en hoop gespeende liefdesgeschiedenis tegen wil en dank tussen de levensmoeë Cahit en de juist van te veel levenslust overlopende Sibel legde niet alleen feilloos de pijnpunten van het multiculturele drama van Duitsland bloot – Gegen die Wand was ook schaamteloos en oncompromisloos romantisch. Die Liebe, die Liebe ist das einzig' Ware.

Er was ook nog een klein schandaaltje toen daags na de Berlijnse prijzen bleek dat actrice Sibel Kekilli helemaal niet door regisseur Akin in een Hamburgs winkelcentrum was ontdekt – of misschien juist wel, maar dan was hij vergeten erbij te zeggen wáár. De frêle Turkse had er al een leven als pornoster opzitten, een van de redenen waarom ze er niet voor teruggedeinsd was om de sex'n'drugs'n'rock'n'roll-levensstijl van haar personage levensecht gestalte te geven. De Duitse boulevard-pers smulde en de Berlinale haastte zich te verklaren dat dat hun allemaal niets kon schelen, en dat het verleden van de actrice juist verzwegen was om haar te beschermen.

Niets daarvan natuurlijk op de verder met voorbeeldige extra's overladen dvd – vooral de gesneuvelde scènes met onder meer regisseur Akin in de rol van cliché-Turk zijn leuk. In een film over vooroordelen, Duits-Duits, Turks-Duits en Turks-Turks, zoals de regisseur in een interview uitlegt, mogen wat politiek incorrecte Turken-grappen niet ontbreken. Het als extraatje op de dvd opgenomen filmpje `Was ist ein Osman' legt dat allemaal nog eens vilein uit. Het grappige is dat niemand van de internationale cast en crew het weet. Maar in hun beschrijving van een temperamentvolle Turk met te veel borsthaar tekenen ze Fatih Akin zelf aardig uit.

Gegen die Wand

Film:*****

Extra's:*****