Klaas de Koe mist zijn klanten

Zestien jaar dreef Klaas de Koe (36) een buurtsuper en rijdende winkel in zijn geboortedorp Molkwerum in de zuidwesthoek van Friesland. Vorig jaar september moest hij zijn winkeldeuren sluiten. Niet omdat de clientèle zo heel erg terugliep – tot het laatste jaar draaide hij winst – maar omdat de strengere regelgeving en de invoering van de euro hem parten speelden. ,,De omzet bleef hetzelfde, maar de kosten gingen omhoog.''

Zo kreeg hij eens een boete van 1000 euro van de Voedsel- en Warenautoriteit omdat de temperatuur in het vriesvak van zijn rijdende winkel op een snikhete dag enkele graden te hoog was. Ook in zijn ,,doarpswinkel'' moest een nieuwe koeling komen. Hij moest ook nog investeren in een nieuwe bus, kosten 1,4 ton euro. Het kon niet meer uit. Een ander voorbeeld van de regelgeving: ,,Ik had één brandblusser, maar dat moesten er twee worden.''

,,Een drama'', betitelt De Koe het besluit om te stoppen. ,,Dit werk was mijn hobby. Ik ben gek op mensen.'' Ook al draaide hij 85 tot 90 uur per week, hij had er lol in. Bij zijn afscheid hingen sommige klanten de vlag halfstok. ,,Wel wat overdreven'', glimlacht hij nu. De Koe pakt een dikke map, waarin hij tekeningen, kaarten en foto's van 72 vaste klanten bewaart, die hij bij zijn afscheid kreeg. ,,Klaas hâld der mei op, foar de hele sudwesthoeke in strop.''

Hij mist zijn klanten. Daarom zoekt hij elke dinsdagmiddag een van hen op. De Koe werkte op zijn dertiende al als hulpje in de winkel van de melkboer, die de melkhandel in 1966 had overgenomen. In de zomer van 1988 nam hij de zaak over. Daarnaast reed hij in zijn SRV-wagen in de omgeving. De Koe veranderde de ouderwetse bedieningszaak in een zelfbedieningswinkel. Twee keer liet hij de zaak verbouwen, het laatst in 1998. Hij verkocht het complete levensmiddelenassortiment. ,,Van kiwi's tot postzegels. We hadden tien soorten koffie en wel dertig soorten koekjes.''

Twee werkneemsters stonden in de winkel, zijn vader hielp hem met het bijvullen, zijn moeder deed de administratie. In de zomermaanden was het ,,hartstikke druk'' in de buurtsuper, vertelt hij, mede door de toeristen. De meeste dorpelingen deden hun inkopen bij hem, vooral ,,de mensen van voor de oorlog''. Maar een deel van het stijgend aantal tweeverdieners haakte toch af. ,,Ik word nog steeds emotioneel als ik naar de video van mijn laatste werkdag kijk. De regering nekt met de strenge regelgeving de kleine zelfstandige ondernemer.'' Nu werkt hij als manusje-van-alles op een camping in Hindeloopen, waar hij in de zomer ook de recreatieactiviteiten voor zijn rekening neemt.