`Ik sta om een uur of vier op, voor de veiling'

Leo Nab (52) had nooit gedacht dat hij nog eens groenteboer zou worden. ,,Van huis uit hebben we een grossierderij in groente en fruit. Daar heb ik nooit aan gewild. Want dan moest ik als jongen wel eens middenin de nacht naar het toilet en dan zat mijn broer al in de keuken om aan het werk te gaan. Je moet vroeg naar de veiling, hè.''

Dus ging hij eerst in kleding. ,,Maar op een gegeven moment rol je er toch in.'' Nu zit Leo Nab Groente en Fruit al weer zestien jaar aan het Stadhoudersplein in Rotterdam-Noord.

Toen hij begon waren er in een straal van een kilometer negen groentezaken, nu zijn dat er nog twee. ,,Kijk, we verkopen natuurlijk nog wel groente en fruit, maar het kropje sla en het komkommertje nemen ze mee bij de supermarkt. De werkende mens wil alles snel en rap. Die jongelui gaan één keer in de week naar de supermarkt, ze laden dat winkelwagentje hoog op, hup in de auto en naar huis.''

Tegenover het gemak, de lage prijzen en de kant-en-klaarmaaltijden van de supermarkt stelt Leo Nab kwaliteit (,,het is hier allemaal net iets beter, daar gaan we vanuit tenminste'') en ambachtelijkheid. Ook vanmiddag weer staat hij in het keukentje achter de winkel spekjes te bakken. Op de verkoop van zelf gemaakte stamppot rauwe andijvie, boerenkool of spruitjes maakt hij meer winst dan op sla en komkommer. ,,Want wat kost nou een kilo aardappelen, drie ons andijvie en een pakje spekjes. Zeg, twee euro inkoop. Maar ze betalen er zeven euro de kilo voor. Dat is het ambachtelijke. Ze krijgen van mij stamppot zoals hun moeder die vroeger maakte.''

Toch komen er steeds minder klanten. In plaats van met vier of vijf man staan ze nu nog met z'n tweeën in de winkel, ,,mijn vrouw en ik en soms mijn dochter''. De werkdagen zijn niet alleen lang (,,ik sta om een uur of vier op, voor de veiling''), maar ook veel drukker dan vroeger: stamppotten, gesneden groentes, klaargemaakt fruit. ,,Vroeger was het: je richtte 's morgens je zaak in en je was klaar. Kon je op je klanten gaan staan wachten. Nu ben ik bezig vanaf dat ik naar de veiling ga tot we om half zes dicht gaan.''

Met ,,al dat hakken en snijden de hele dag'' is het druk, maar het kan niet anders. ,,Je moet met je tijd mee. Als je stil blijft staan, ben je weg.'' Zelf verwacht hij dat ,,dit soort zaken in een tijdbestek van tien jaar niet meer bestaat.''

Leo Nab: ,,Het is de tijd. Ik vind het jammer, daar gaat het niet om. Maar zo werkt het tegenwoordig. En niet alleen in mijn handel. In alle handel. Iedereen klaagt.'' Intussen blijft het mooi werk. ,,Als ik 's ochtends alles in de vakken heb gedaan en ik sta er dan even naar te kijken, ben ik trots op mijn winkeltje. Je moet een beetje een vakidioot zijn om dit te doen.''