Hoofstedelijke mietjes vrezen sneeuw

Maandagochtend lagen we al vroeg te wachten op de wekker. Zou het sneeuwen? Het hele weekeinde hadden alle gesprekken en ontmoetingen in de buurt in het teken gestaan van het sneeuwvrij van de vorige week. Nu was er weer een sneeuwstorm voorspeld.

Om zeven uur precies stonden wij voor het raam. Niets te zien. Een normale lucht, niet bijzonder koud. Aankleden en naar school. Om half acht toch nog even e-mail checken. En ja hoor. `Schools Out', het grootstedelijke ouderinitiatief, wist het te melden: alle scholen dicht. Wegens de `blizzard' – die er niet was. De kinderen dankten de onzichtbare bondgenoot die zo veel vrije dagen versierde.

Het is al een verrassing van gemengde aard als de school dicht blijft om een paar sneeuwvlokken. Maar als de kinderen niet naar school mogen wegens sneeuw die niet valt, dan grommen veel ouders, vaak met twee banen en strakke schema's. Alleen de nanny-klasse maakt het niet veel uit.

Tegen elf uur die morgen vielen verspreide miniflinters. In de loop van de middag volgde wat natte sneeuw. Het stelde niets voor. Om vier uur, toen de school al uit had zullen zijn, ging het iets zwaarder sneeuwen. De volgende ochtend was er nog net genoeg van over om de scholen in de regio twee uur later te laten beginnen.

Ziedend lieten de meeste ouders het over zich heen komen. Twee stellen, waarvan beide partners werken, belden of we even konden helpen. Geen probleem. Met zeven opgewekt kwetterende kinderen liepen we om half elf naar school. Daar stond de schoolleiding de kindjes op te wachten met de besmuikte blik die we kenden van eerdere `sneeuw'-dagen. Toen was het argument voor het uiterst alerte sneeuwvrij: ,,Niet iedereen is zo fortuinlijk ín de stad te kunnen wonen. De leerkrachten komen van ver.'' Een zeldzaam socialistisch momentje in een Amerikaans bestaan.

Suzanne, een van de ouders die deze week weer knel kwamen te zitten, is nog steeds behoorlijk kwaad. ,,Het is kortzichtig dat de hele schoolbevolking wordt gestraft voor eventuele vervoersproblemen van enkelen die verder weg wonen. Ouders moeten hard werken om het lesgeld te kunnen betalen. Het is een kunst het evenwicht te bewaren tussen werk- en schoolschema's. Wanneer dat evenwicht bij herhaling wordt verstoord om redenen gebaseerd op angst, niet de realiteit, dan wordt de bevolking niet goed bediend. En had de klant niet altijd gelijk in Amerika?''

Laura, die haar zoontjes bij ons stalde omdat zij vroeg naar een conferentie in Baltimore moest, herinnert zich: ,,Het was één van die ochtenden dat ik tegen mijn man zei: ik móet nu weg. En hij zei: ik ook. Hij werkt bij een ingenieursbureau, een echte mannenwereld. Ik zou een paar collega's meenemen naar die conferentie. Geen van de directe buren of familie kon helpen.''

Als werknemer van de federale overheid heeft Laura het iets makkelijker dan werknemers in de private sector. Zij vliegt er niet meteen uit. Bij de overheid heeft zij vijftien vakantiedagen per jaar. Sneeuwdagen gaan daarvan af, tenzij de federale overheid zelf sluit. Als zij niet kan komen omdat de school dicht is, gaat het van de zomervakantie af. Laura heeft, ondanks het regelmatige ongemak, met de sneeuwvrees leren leven: ,,Je kunt merken dat je hier bezuiden de Mason/Dixon-lijn woont [dit was `het zuiden' in de Burgeroorlog]. De mensen weten helemaal niet hoe zij moeten rijden als het sneeuwt. De gemeente is corrupt en vindt sneeuwruimmachines niet kosteneffectief.''

Vorige vrijdag schreef columnist Steven Pearlstein van The Washington Post al over de sneeuwvrees die de hoofdstad van de wereld lijkt te verlammen. De kop luidde `Washington, the nation's weather wimp'. Een wimp is een slappeling. Pearlstein kwam uit New England, waar het een paar maanden per jaar sneeuwt zonder dat scholen dichtgaan. In 17 jaar Washington was hij niet gewend aan de ,,zichzelf versterkende cyclus van lager wordende verwachtingen en kuddementaliteit''.

Hightech ontwikkelingen van de laatste jaren hebben ervoor gezorgd dat schoolhoofden en afdelingen openbare werken binnen een paar minuten van elkaar weten wie dicht gaat. Maar zij hebben kennelijk geen prikkels nieuwe technieken te ontwikkelen om sneeuw snel en effectief weg te krijgen van de weg; de auto is nu eenmaal het belangrijkste middel van vervoer.

Volgens Anne Applebaum, columniste van de Post die in Oost-Europa heeft gewerkt, is Washington – anders dan het Buffalo, New York, van haar jeugd – verwend en hyper-beschermend. De kans op sneeuw is hier een onaanvaardbaar risico. Schoolreisjes worden afgezegd omdat de kinderen iets kan overkomen. De schoolhoofden zijn op een bleke manier blij, dat beperkt het risico van rechtszaken voor schadevergoeding.