Hiphopmarketing

Afgelopen week maakte rapper 50 Cent bekend dat de succesvolle nieuwkomer The Game niet langer bij zijn groep G-Unit zit. De rapper met negen kogelgaten vindt dat de rapper met vijf kogelgaten hem te weinig respect toont. Volgens 50 Cent, die nog geen twee maanden geleden samen met Dr. Dre het krachtige debuut The Documentary van The Game uitbracht, heeft hij voor dat album talloze nummers van zichzelf beschikbaar gesteld, waarvoor hij zijn eigen raps heeft gewist. The Game zou 50 Cent – die ook op de eerste drie singles van dat album te horen is – daarop te weinig hebben gesteund in zijn vetes met andere rappers.

Ook in de door opgefokt testosteron gedomineerde hiphopwereld kan er maar één de grootste klootzak zijn. Toen 50 Cent nog hongerig wisselgeld was, bouwde hij zijn reputatie op met het beledigen van prominente rappers, zoals met `How To Rob', waarin hij met naam en toenaam uit de doeken deed hoe hij de zwarte muziekelite van haar rijkdommen wilde beroven. Afgelopen week schold hij naast The Game talloze andere rappers uit, werd bij radiostation Hot97 iemand neergeschoten terwijl 50 Cent een interview gaf, en werd de lobby van het gebouw waar zijn management Violator is gevestigd onder vuur genomen. Het was, hoe cynisch ook, een sterk staaltje hiphopmarketing.

Het debuutalbum Get Rich Or Die Tryin' van 50 Cent was het bestverkochte hiphopalbum van 2003 en nu de opvolger uitkomt, staat de rapper met drie nummers in de Amerikaanse Top 10: de hitsige clubsingles `Candy Shop' en `Disco Inferno' en het rauwere `How We Do met The Game'. De grote bek van 50 Cent werkt dus, maar begint op dit album ook te vervelen. Of hij nu poseert als de chagrijnige gangster die her en der lompe bedreigingen plaatst, of de luie superster die met geil bedoelde praatjes zijn schare groupies ontkleedt.

Achter de lome, formule-achtige nummers schuilt nog steeds een rapper die bij vlagen de bovenste plank schoonveegt, met progressieve rijmpatronen en een in graniet gehouwen zelfverzekerdheid. En met Dr. Dre regelmatig achter de knoppen, klinkt zelfs een wat monotone beat alsof ter plekke een cabriolet moet worden aangeschaft. Maar voor iemand die zijn leven op het spel zet om zijn album te promoten, heeft 50 Cent muzikaal opvallend weinig nieuws te vertellen.

50 Cent:

The Massacre

(Shady/ Aftermath/ Interscope)***