Elisa Vellia:

Ze groeide op in Griekenland, woont in Bretagne en ontdekte in Londen de Keltische harp. Dat is een exemplaar met 34 snaren die haakjes heeft om de halve tonen te maken. Die laatste informatie mag men best weer vergeten omdat Vellia met dit instrument maar in één stuk op de voorgrond treedt, een `wals voor de verdwaalde lente'. In de rest van het repertoire horen we haar vooral als zangeres. Haar stemgeluid is lieflijk, op het maagdelijke af, en wordt ondersteund door tokkel- en strijkinstrumenten plus accordeon en percussie; onnadrukkelijk maar effectief.

Wie droomt van een goede fee die met één zwierzwaai van haar toverstokje al het lelijke in de wereld in een paradijs verandert zit bij Elisa Vellia helemaal goed. Hoewel, om optimaal van haar `Parfum du Passé' te genieten, kun je er misschien beter bij gaan liggen. Zedig tegen haar aan bij voorbeeld.

Voleur de Secrets

(Le Chant du Monde 274 1298, distr. Harmonia Mundi)***