Bewerkt scenario

Twee mannen rijden door de wijnvalleien van Californië, vertelt Maartje Duin. Ze praten en dromen over vrouwen

Acht jaar geleden gingen Roy en Rex op vakantie. De twee vrienden kenden elkaar van de wijnwinkel om de hoek in Los Angeles. Rex was schrijver, Roy dj en muziektechnicus. De trip was Roys idee. Rex moest weer eens van het leven genieten, vond hij, want die zag het de laatste tijd somber in. Hij had geen contact meer met zijn ex-vrouw, moest voor zijn zieke moeder zorgen, zijn agent was net overleden. En het wilde maar niet vlotten met zijn eerste roman.

Ze reden naar de wijnvalleien rond Santa Barbara, bezochten het ene restaurant na de andere wijnproeverij. Daar wisten ze wel wie Rex was. Hij stond bekend als de enige man die drie glazen wijn uit één fles kon schenken. Onder het mom van research voor zijn roman had hij zich in menige bar onmogelijk gemaakt. Want toevallig speelde die roman zich in de wijnstreek af.

Vrouwen versierden de twee die week niet; Rex had het imago van een schrijvende slungel, Roy had een vrouw en kind in LA die hij trouw bleef. Praten over vrouwen deden ze des te meer.

Omdat Rex geen cent te makken had, betaalde Roy de vakantie met zijn creditcard. Niet dat hij het breed had, maar ach, als hij Rex uit zijn depressie kon praten, lag hij daar graag een paar maanden voor krom.

Het tripje leek het gewenste effect te hebben. Thuis schreef Rex zijn roman af. De week met Roy verwerkte hij erin. Zijn eigen personage noemde hij Miles, Roy werd Jack. Hij schreef er ook twee vrouwen in. Dat zou beter verkopen, dacht hij, en als hij dit boek niet verkocht, zou hij zijn schrijfcarrière voorgoed vaarwel zeggen. Hij vroeg een derde vriend, Julian, die hij ook kende van de wijnwinkel, of hij hem wilde helpen met de technische wijntermen.

Wat er toen gebeurde, had zelfs Roy in zijn optimisme niet durven voorspellen. Een succesvolle Hollywood-regisseur kreeg het boek in handen, nog voor het gepubliceerd was. Hij zag er brood in en bewerkte het tot scenario. De verhaallijn met de vrouwen zette hij nog iets aan. Een van hen maakte hij Aziatisch, zodat hij die rol aan zijn Koreaans-Amerikaanse vrouw kon geven. Een grote studio stopte er 20 miljoen in. Sideways werd de best besproken film van het najaar, de wijnvalleien van Santa Barbara werden overspoeld met toeristen en Rex werd juichend binnengehaald als het prototype van de Amerikaanse anti-held. Hij vloog van de ene televisieshow naar de andere filmpremière, deed interviews voor vrouwentijdschriften en op de radio, waarin hij keer op keer moest vertellen hoe autobiografisch het verhaal precies was, of hij zelf ook aan de Xanax was geweest, hoe hij het vond dat de verkoop van Pinot Noir na het uitkomen van de film zo omhoog geschoten was, of hij nu wel een vriendin had.

Roy, die mij dit allemaal vertelde, was er op dat moment al niet meer bij betrokken. Van Hollywoodfeestjes had hij nooit gehouden. Geld voor zijn inbreng had hij nooit gezien, maar daar wilde hij niet te moeilijk over doen. Ja, hij had bij wijze van vriendendienst een baantje als technicus gekregen. Op de set had hij zijn eigen personage rond zien lopen, een acteur die met deze rol een enorme comeback maakte en een Oscarnominatie in de wacht sleepte. Het was wel grappig geweest om zijn eigen uitspraken terug te horen. Al was de acteur een stuk jonger dan hij. Een stuk dunner en knapper ook.

De film zelf kon Roy niet meer zien. Hij werd er melancholiek van. Het waren andere tijden geweest, Rex en hij waren andere mensen. Maar afgelopen zondag hadden Julian en hij een wijnproeverij georganiseerd voor wel honderd man. Compleet met Pinot Noir en een groot scherm waarop de Oscaruitreiking te zien was. Toen Sideways die voor Best Bewerkt Scenario won, steeg er gejuich op in de zaal. En Roy was blij dat het leven zijn oude vriend zo toelachte. Daar was het hem ten slotte om te doen geweest.