Appelbollenliefde

In Oirschot, Zutphen en Amstelveen consumeert Joep Habets een oude liefde

Achttien jaar geleden at ik elke zaterdagmiddag een appelbol in de schaduw van de monumentale kerk in Oirschot; ondertussen loste ik het scryptogram op. Het voert te ver om uit te leggen waarom, en eigenlijk heeft ook niemand er wat mee te maken, maar het had van doen met een ontluikende liefde. Eén ding wil ik er nog wel over kwijt: verliefdheid bevordert het scryptogramoplossend vermogen.

Bij tijd en wijle laait de appelbollenliefde weer op, maar het is lastig die liefde ook te consumeren. De appelbol is immers een verdwijnend patisserieel genre. Hij is lastig te maken. De appel moet perfect zijn, want eventueel appelfeilen kan niet, zoals bij ander appelgebak, worden gemaskeerd met suiker, kaneel, citroenrasp, amandelspijs en krenten.

Ook in Zutphen is de appelbol een schaars goed. We dwalen door de stad. Bijna hebben we de hoop opgegeven en ons in arren moede bij de `Vlaaierie' gemeld of we bespeuren konditorei Jolink. De banktbakker voert de appelbol als seizoensproduct in de herfst- en wintermaanden. Achterin de winkel is een zitgedeelte ingericht in de typische lunchroomstijl die altijd iets heeft van de recreatiezaal in een zorgcentrum. De jaren zeventig hebben hun sporen achtergelaten, zoals de bruine tegels op de wc's en de houtwolcementplaten aan het plafond.

Om ons heen trakteren van het winkelen vermoeide vrouwen zichzelf op een kopje koffie met iets lekkers. Mijn traktatie is een ruim voldoende, maar zeker geen briljante appelbol. Op alle punten kan hij beter. Er mag wat meer zuur in de appel, wat extra stroperigheid in het kaneelmengsel en de royaal met suiker bestrooide korst kan nog wat knapperiger en vooral wat gaarder zijn.

We zetten er een randstedelijke appelbol tegenover. La Place Café Boulangerie in de Amstelveense Vroom & Dreesmann biedt naast appelbollen ook perenbollen. Dat lijkt me een minder goed idee, een peer heeft weinig zuur en doet het in gebak doorgaans een stuk minder goed dan appel. De peren- en appelbollen, net als alle etenswaar bij La Place Café verleidelijk gepresenteerd, worden facultatief verstrekt met chocoladesaus. De appelbol is gehuld in een jasje van streng deeg met een beetje suiker eroverheen. De appel is horizontaal in flinterdunne plakjes gesneden, wat hem gemakkelijk te eten maakt. De holte van het klokhuis is gevuld met wat kaneel en wat amandelspijs. De chocoladesaus is bij de appelbol overbodig en doet hem zelfs geen goed. Hoewel niet helemaal perfect, de appel zou nog een tikje meer zuur mogen hebben en het deeg kan een fractie gaarder, serveren Vroom & Dreesmann een aantrekkelijke appelbol. Met schroom koersen we naar Oirschot. Dat kan alleen maar op een ontgoocheling uitlopen, wie zegt dat de appelbollenzaak van destijds niet verdwenen is.

In achttien jaar kan veel veranderen, maar in Oirschot niet. In La Couronne zit nog steeds de lokale fine fleur aan de thee of aan het aperitief. Het onthaal is Brabants, men is hier echt vriendelijker dan in de rest van het land. In een ietwat nuffige, maar verzorgde entourage krijgen we een onder de poedersuiker bedolven appelbol. De korst is krokant, de hoeveelheid kaneel is beschaafd en de appel heeft het gewenste beetje zuur. De structuur van de appel heeft iets donzigs, dat is een minpuntje. Is er misschien een bevroren appel gebruikt? Al met al is het een behoorlijke appelbol, maar niet beter dan de zoete herinnering.

Konditorei Jolink,

Beukerstraat 39, Zutphen

La Place Café Boulangerie bij

Vroom & Dreesmann,

Buitenplein 101, Amstelveen

Restaurant Brasserie La Couronne,

Rijkesluisstraat 6, Oirschot