Verkrachting op verzoek

NEW YORK. Het was intussen vier uur in de nacht en langzaam begon ik moe te worden. Michela zat nog altijd achter mijn computer, al had ze pogingen om een ticket naar Miami te kopen gestaakt. Wel had ze zich ontfermd over een fles wodka, en ik had zowaar een asbak gevonden voor haar peuken. Eigenlijk had ik alles in huis, ik maakte er alleen nooit gebruik van.

,,Michela'', zei ik, ,,van mij mag je hier blijven slapen, maar ik moet zo naar bed. Ik heb morgen veel te doen.''

,,Nu al?'' vroeg ze, en ze lachte vol ongeloof.

Ruim twaalf uur geleden had ik haar ontmoet, ze had viool voor me gespeeld in haar onttakelde appartement, ze had gedronken en gerookt, eten had ze geweigerd, en ik had haar mee naar huis genomen omdat haar internet het niet deed. Normaal neem ik geen mensen mee naar huis, normaal doe ik zoveel niet.

,,Laten we op de bank gaan zitten'', zei ze.

Ze maakte het zich gemakkelijk. ,,Heb je foto's?'' vroeg ze. ,,Van vroeger?''

Ik had geen foto's, maar toen herinnerde ik me dat ik verleden jaar voor mijn verjaardag een album met foto's had gekregen van mijn toenmalige vriendin. Ik gaf het album aan Michela.

Ze bladerde erin.

,,Was dat je vriendin?'' vroeg ze. ,,Wel een mooi lichaam.''

,,Ook wel een aardig hoofd.''

,,Dat lange haar staat je beter'', zei Michela nog. Toen sloeg ze het album dicht. ,,Goed'', zei ze, ,,vertel, wat zijn je seksuele fantasieën?''

Ik schudde mijn hoofd.

,,Michela'', zei ik, ,,ik zou je graag willen zoenen, maar ik kan niet meer. Misschien komt het omdat je dertien jaar jonger bent dan ik, maar ik moet slapen. Ik ben al twaalf uur met je op stap en wat zijn eigenlijk jouw seksuele fantasieën, laten we daar mee beginnen.''

Ze keek me hooghartig aan. ,,Ik heb mijn seksuele fantasieën geleefd'', zei ze.

,,Wat denk je dat ik die al die drieëndertig jaar heb gedaan?'' vroeg ik. ,,Alleen maar achter mijn computer gezeten?''

Ze drukte haar sigaret uit. De asbak was vol.

,,Wind je niet op'', zei ze.

Ze keek om zich heen. ,,Laten we doen'', zei ze, ,,dat jij me gaat verkrachten.''

,,Is dat een goed idee?'' vroeg ik.

Michela keek me aan. ,,Ik doe het alleen met mensen die ik vertrouw.''

Ik wilde lachen maar ik deed het niet. Iets in haar vertrouwde ik ook, ik vertrouwde haar meer dan mensen met wie ik maanden of jaren samen was geweest, daarom had ik haar mee naar huis genomen.

,,Oké'', zei ik.

,,Laten we doen'', zei ze, ,,dat ik veertien ben en van niets weet, en dat jij me in mijn gezicht slaat en in mijn gezicht spuwt en precies zegt wat ik moet doen.''

Ze stak een nieuwe sigaret op. De rook woei in mijn gezicht.

,,Om te beginnen'', zei ze, ,,moet je zeggen: `Michela, drink meer wodka.' En dan zeg Ik: `Nee, nee, ik wil niet.' En dan zeg jij: `Het moet.'''

Ik bleef stil.

,,Nou, komt er nog wat van?''

,,Sorry'', zei ik, ,,normaal ben ik sneller van begrip. Michela, drink meer wodka.''

,,Nee, ik wil niet.''

Weer bleef ik stil.

,,Nu moet jij zeggen'', zei ze. ,,Je moet. En dan moet je mijn glas vullen.''

Dat deed ik. En ik dacht, ze is gestoord. Maar ik kon niet anders dan van haar houden, zoals ze daar op de bank zat met haar sigaret. Gestoord maar soeverein.

,,Je moet'', zei ik. ,,Drink.'' Het zoveelste glas wodka werd door haar geleegd.

Ze zette het op de grond.

,,Nu moet je me verkrachten.''

,,Michela'', zei ik, ,,ik moet je iets bekennen. Ik heb voor zover ik weet nog nooit iemand verkracht.''

,,Dan is dit je eerste keer. Je moet niet vergeten me in mijn gezicht slaan, dat is belangrijk. En veel spugen.''

Ik schonk mijzelf een glas water in.

Het was inmiddels half vijf. Onder de regie-aanwijzingen van Michela deed ik mijn best haar te verkrachten. Of het seks was of therapie wist ik niet, maar dat deed er ook niet toe, het verschil is verwaarloosbaar.

Opeens riep ze: ,,Time-out. Time-out.''

Ze rende halfnaakt naar mijn computer.

,,Wat ga je doen?'' vroeg ik.

,,Ik ga even nieuwe muziek downloaden.''

,,Ik was je net aan het verkrachten. Ik begon het onder de knie te krijgen.''

,,Ja, we gaan zo verder'', zei ze vanachter mijn Apple, ,,maar ik moet even nieuwe muziek downloaden. Je moet meer spugen.''

,,Luister, ben je hier voor mij gekomen of voor mijn computer?''

,,Voor jou. Je moet ook zeggen: `Open je mond, bitch'.''

Ik schonk een nieuw glas water in. ,,Hoe kan ik dat soort dingen goed zeggen, als jij om de haverklap `time-out' roept? En ik bepaal zelf wat ik zeg. Open je mond, bitch.''

Ze kwam achter mijn computer vandaan. ,,Nu moet je eerst zeggen: drink meer wodka. En dan gaan we verder.''

Ik hield me vast aan het aanrecht. Ik lachte.

Toen ik haar bijna geheel had verkracht, en had gespogen zoals ik nog nooit had gespogen, en ik met de overtuiging van een echte man had geroepen `Open je mond, bitch', gingen we naar de slaapkamer.

,,Hebben we een condoom nodig?'' vroeg ik.

,,Nee'', zei ze, ,,ik niet. Jij?''

Ik keek haar aan, ik dacht na, ik streelde haar rug. ,,Nee'', zei ik, ,,ik ook niet.'' Om zeven uur ging ze naar huis. Ze wilde niet blijven slapen. Er was nog een kwart fles wodka over. ,,Mag ik die meenemen?'' vroeg ze.

,,Van mij wel'', zei ik.

Daarna heb ik haar nog drie keer gezien.

Blijven slapen wil ze nooit. Eén keer heb ik haar mee uit eten genomen, maar dat was geen succes. Haar eetziekte is alles overheersend. Samen eten gaat dus niet, samen drinken daarentegen des te beter.

Ik stel zakelijke vragen. Op haar antwoorden reageer ik nooit met afkeuring. Of ze nu vertelt over haar ouders die ze haat of over dienbladen vol cocaïne, ik beperk me tot een knik, een volgende vraag.

Soms verdwijnt ze negen dagen lang en belt dan op met het bericht dat ze haar telefoon was kwijtgeraakt.

Wanneer ze contact opneemt is het altijd een verrassing.

Ik kan me haar voorstellen over tien jaar, levend in een voorstad van New York, in een villa, maar ik kan me ook goed voorstellen dat ze over anderhalf jaar dood is. Ze doet er veel aan om snel te sterven. Ze veracht de toekomst nog meer dan ik. En ik? Ik zal haar niet tegenhouden. Als ik iets heb geleerd is dat je vrouwen met wie je het bed hebt gedeeld niet moet willen redden. Je moet ze loslaten, opdat ze zichzelf redden.

Of ik nog steeds verliefd op haar ben is onzeker, maar op een verliefdheid van twaalf uur kun je maanden teren.

Ik verbind me aan mensen door over ze te schrijven. Dat is geen overwinning, maar ook geen totale nederlaag. Zoveel begrijp ik nu. Ik moet alleen de inzet verhogen, de inzet verdubbelen. Vanaf nu is mijn leven de inzet.

Als ik denk aan Michela die viool speelt in haar appartement moet ik huilen, omdat ik geloof dat ik toen een glimp van de waarheid heb opgevangen.

Eigenlijk was het de bedoeling dat Michela meeging naar Namibië, waar ik nu ben, maar op het laatste moment zegde ze af. Wat misschien beter is. Met haar in Afrika, dat was pas echt sterven geworden.

Haar activiteiten zijn onduidelijk. Eén keer vroeg ze of ze een paar dagen dertigduizend dollar op mijn rekening mocht parkeren. Ik ben daar niet meteen op ingegaan. Ik heb al genoeg problemen zonder geparkeerd geld van derden.

Eten doet ze nog altijd niet noemenswaardig en ze wil nog altijd onder haar voorwaarden verkracht worden.

Haar laatste bericht kwam uit Los Angeles. Ze was bezig oorbellen te ontwerpen.