Kernenergie als kortetermijnoplossing 2

Wouter van Dieren haalde in zijn artikel `Borssele moet bouwen aan fonds duurzame energie' weer ouderwets uit tegen kernenergie. Maar wordt zijn eloquentie wel geschraagd door een bewezen vooruitziende blik, door gebleken diep inzicht in de behoeften van de wereldbevolking?

Waren hij en Sietze Leeflang het niet die ooit, in NRC Handelsblad van 26 maart 1980, de huns inziens te verwachten schadelijke maatschappelijke effecten van `chips of microcomputers' breed uitmaten (,,een miljoen arbeidsplaatsen wegautomatiseren''), met de conclusie dat deze ontwikkeling diende te worden gestopt? Later, 12 augustus 1980, deden de heren het nog eens dunnetjes over in het toenmalige weekblad Bèta, met krachtige retoriek en onder de weinig verhullende kop `Stop de chip'. Enkele aanbevelingen: ,,automatiseringsheffingen, kapitaal-controle, herinvesteringsdwang, toeslagen voor arbeidsintensiteit, subsidies en premies voor kleinschalige, niet-geautomatiseerde bedrijfjes''.

Uiteraard was ook kernenergie toen reeds getroffen door zijn banvloek. Het zou te veel eer zijn om de latere stagnatie van de groei van de kernenergie in het Westen en in Nederland in het bijzonder daaraan toe te schrijven, immers, zijn andere duivel liet zich niet uitdrijven. Integendeel, we zijn getuige geweest van de snelste en meest spectaculaire expansie ooit van een nieuwe technologie. Zij gaf een ongekende impuls aan de werkgelegenheid en de welvaartsgroei.

De geschiedenis was dus niet zo lief voor Wouter van Dieren. Maar misschien zag hij nu het ware licht toen hij beweerde dat ,,kernenergie een techniek [is] van het verleden''?