Libanezen betogen feestelijk tegen Syrië

In Beiroet betogen elke dag duizenden tegen de aanwezigheid van Syrische troepen. Het is een feestelijk protest.

Verschillende vuurtjes verlichten de tenten op het Plein van de Martelaren in de Libanese hoofdstad Beiroet. De tientallen demonstranten die daadwerkelijk op het kamp slapen, denken er nog niet over om onder de wol te kruipen. De vreedzame opstand tegen de Syrische inmenging mag een serieuze aangelegenheid zijn, midden in de stad kamperen heeft ook iets feestelijks, vinden de tentbewoners.

Dus wordt er gitaar gespeeld, gediscussieerd en gelachen. Dat alles onder borden en spandoeken met teksten als `Syrië: Moordenaars!' en `Weg met de Syrische geheime dienst!' Dat de Libanese regering eergisteren opstapte na druk van de demonstranten, lijkt hier alweer vergeten: het is slechts een kleine zege in een grote strijd. We moeten doorgaan, zegt Jibrina (18), tot alle Syrische troepen ons land uit zijn.

Ze is christen, maar dat maakt nu niet uit. Na de moord op de anti-Syrische ex-premier Rafiq Hariri, twee weken geleden – een moord die het massale verzet tegen de Syrische militaire aanwezigheid in Libanon op gang bracht – is iedereen Libanees, vindt Jibrina. De in een hip trainingspak gestoken studente grafische vormgeving zit op een omgekeerde emmer naast een twintigjarige moslim met een piercing door zijn wenkbrauw. Tegenover haar zit Eyman (20) die de Libanese gay scene vertegenwoordigt. Noem mij maar Miss Libanon, zegt hij hees.

Dezer dagen is iedereen één, christenen en moslims, zegt Jibrina. Miss Libanon: Dit had al veel eerder moeten gebeuren. Lang leve mij en weg met Syrië!

De Libanese christenen, moslims en homo's die zich rond het monument van de martelaren hebben verzameld, lijken niet van plan snel te vertrekken. Sterker, het almaar groeiende kampement wordt van alle faciliteiten voorzien. Kunnen jullie doorgeven met hoeveel mensen jullie zijn en of jullie elektriciteit nodig hebben, vraagt een ordebewaker. Iedereen mag hier komen, maar wie een tent in wil wordt eerst gefouilleerd. Drank, wapens en drugs komen er niet in, zegt de ordebewaker streng. Iedere ochtend krijgen de demonstranten ontbijt, verzorgd door een oppositiepartij. Onlangs is besloten dat alleen de Libanese vlag is toegestaan. De nationale vlag met de ceder in het midden verandert het geheel in een zee van rood en wit. ,,Vet hier, hé'', zegt Bilal (20), de jongen met de piercing. ,,Maar het is hier geen disco, we zijn hier met een doel. Syrië moet weg.''

[Vervolg LIBANON: pagina 5]

LIBANON

We blijven hier zitten tot Syrië weg is

[vervolg van pagina 1]

Nu de regering is opgestapt, wat de belangrijkste eis van de demonstranten was, willen ze nu dat alle hoofden van de Libanese geheime dienst vertrekken. Die mensen zijn Syrisch of staan onder controle van Syrië, zo zeggen ze. ,,We kunnen geen nieuwe start maken als ze nog op hun plek zitten'', zegt Charles (32). De Libanees is uit Australië gekomen, waar hij woont, om de `omwenteling' mee te maken. ,,Ik heb hier jaren op gewacht en ben speciaal teruggekomen om de beweging voor vrijheid te helpen.''

Dus zit hij nu om half drie 's nachts op een plastic stoel voor een tentje. Door zijn buitenlandse accent denken veel demonstranten dat hij een lid van de geheime dienst is. ,,Ze kunnen niet geloven dat iemand helemaal uit Australië komt'', zegt Charles, nadat hij weer door een ordebewaker is ondervraagd.

De beveiliging is belangrijk, want de spanning loopt op in Libanon. Tijdens een schietpartij in de noordelijke stad Tripoli gisteravond kwam een man om het leven nadat onbekenden oppositieleden aanvielen, zo wordt bericht.

De soldaten die maandag nog een kordon rond het kampement in Beiroet hadden gevormd, zijn verdwenen nadat op die dag de regering was gevallen.

Eerst voelde Charles zich bedreigd door de soldaten, maar nu voelt hij zich juist onbeschermd. ,,Ik denk niet dat aanhangers van Syrië iets durven doen hier, maar het is goed dat de politie vaak langsrijdt'', zegt hij. Opvallende geheim agenten, type dikke snor en onhippe kleren, struinen dagelijks over het kampement. ,,Daarom houden we alles goed in de gaten hier'', zegt Charles.

Bij de tent van Jibrina, Bilal en `Miss Libanon' is het gezellig druk geworden. Die laatste is aan een lied begonnen over harten vol liefde en ogen die sexy kijken.

De tent – niet meer dan een plastic zeil hangend op twee stokken – heeft vijf slaapplaatsen, maar is nog leeg. Iemand gooit een aansteker in het smeulende kampvuur, wat de kampbewaarders doet opschrikken en Miss Libanon de mond snoert. Het bonte gezelschap krijgt onmiddellijk een berisping.

Morgen gaan de universiteiten weer open, maar niemand is van plan te gaan.

,,Ik blijf hier tot Syrië weg is'', zegt Jibrila strijdbaar. En het is ook erg leuk op het kamp, geeft ze toe. ,,Volgens mij blijf je voornamelijk voor de liedjes van Miss Libanon'', zegt de homoseksuele Eyman over zijn alter ego.

En Miss Libanon gaat ook niet weg hoor, zegt Eyman: Miss Libanon is lekker aan het demonstreren.