Het beeld

De huisvrouwenverenigingen van Lochem en Muiderberg waren in PaPaul desgevraagd nog niet erg onder de indruk van Desperate Housewives, maar ze behoorden ook duidelijk niet tot de post-feministische doelgroep. Net5 lanceerde de eerste twee afleveringen van de in Amerika buitengewoon succesvolle fictieserie gisteravond op het tijdstip van Sex and the City. Ook de Amerikaanse publiciste Naomi Wolf, strijdster tegen mediavooroordelen over vrouwen, begroette de serie onder meer in deze krant als opvolger van Sex and the City, maar dan subversiever en eerlijker: ,,Oudere vrouwen zien potige, jonge mannen als sappige hapjes – precies zoals oude mannen jonge vrouwen zien.''

De verwachtingen waren door alle loftuitingen zo hoog gespannen dat het bijna alleen nog maar kon tegenvallen. Inderdaad gaat Desperate Housewives ook over vier vriendinnen die openlijk met elkaar over hun seksleven praten; net als in Sex and the City hebben ze in materieel opzicht weinig reden tot klagen, alleen wonen ze niet in de grote stad, maar in het denkbeeldige Wisteria Lane, een soort Duckstad. De overdreven zoetsappige decors doen denken aan de wereld van David Lynch, in Blue Velvet of de serie Twin Peaks. Nog een verschil: op de door haar man om een secretaresse verlaten Susan na, zijn de vier wanhopige huisvrouwen aan het begin van de serie getrouwd. Nummer vijf, Mary Alice, jaagt zichzelf in de eerste minuten van de serie een kogel door het hoofd, wat veel rommel geeft in het paradijs.

De redenen voor haar keuze licht de dode Mary Alice stukje bij beetje toe, als vertelster op de geluidsband, net als Kevin Spacey in de verwante film American Beauty.

Het mysterie van Mary Alice's weduwnaar die 's nachts de bodem van het zwembad opengraaft en de knappe loodgieter die iemand anders lijkt te zijn, zorgt bovendien voor een extra thriller-verhaallijntje. Geen overbodige luxe, want de strapatsen van de hoofdpersonen zijn nogal clichématig. Voormalig fotomodel Gabrielle is een rijke slet, die de 17-jarige tuinman verleidt, maar zich ook graag door haar ordinaire man laat verwennen met juwelen en een bolide. Bree Van de Kamp is de modelhuisvrouw, die haar man tot wanhoop brengt, omdat ze elke emotie hysterisch onderdrukt door een volmaakte ossobucco te serveren.

Naast deze twee tamelijk misogyn geschetste personages zijn er de naar een nieuwe echtgenoot verlangende Susan, die niet kan koken, en de interessantste van het stel: Lynette (gespeeld door Felicity Huffman, de vrouw van filmacteur William H. Macy). Voormalig zakenvrouw Lynette heeft haar carrière opgegeven om een baby en drie loeders van jongetjes op te voeden. Het maakt haar woedend en verslonsd. Dat ze af en toe het moederschap openlijk verwenst, zou volgens Amerikaanse beschouwers de doorbreking van een taboe betekenen.

Ik zie de subversiviteit van Desperate Housewives na twee afleveringen nog niet helemaal gestalte krijgen. Het is best onderhoudend en grappig, en ik begrijp de troost die singles aan deze gezinshel kunnen ontlenen. Maar origineel of grensverleggend? Nou, nee.