Geen Turks? De taal van de liefde is universeel

Met naar schatting duizend prostituees lijkt het Turkse stad Trabzon één groot bordeel. Russische dames beheersen de markt.

Zondagochtend in hotel Water Paradise in Trabzon. In de lobby zitten rechters, advocaten en andere prominenten die gekomen zijn voor een congres dat in het hotel wordt gehouden. Maar kijk, opeens wordt de lobby bevolkt met een heel ander publiek. Het hotel is een afwerkplek voor Russische prostituees die nu, na het ontbijt, nog wat rondhangen bij de receptie om vervolgens het hotel te verlaten.

Tijgervelletjes, een broek die niets verhult van de lichaamscontouren, naaldhakken, goudgeel geblondeerd haar, de dames doen weinig moeite te verbergen wie ze zijn. In veel landen zouden prominente burgers niet in een ruimte gezien willen worden met dames van uiterst lichte zeden. Maar hier, in Trabzon, vertrekt niemand een spier – zo gewoon is hoererij geworden.

Trabzon, een stad van naar schatting 200.000 inwoners aan de Zwarte Zee met de boot een uur van wat ooit de Sovjet-Unie was. In het verleden was dit een agrarische gemeenschap, maar sinds het einde van het communisme is de stad radicaal van karakter veranderd. ,,Eerst kwamen Russen leer verkopen'', vertelt een inwoner die per se niet met zijn naam in de krant wil. ,,Toen ontdekten Russische vrouwen dat Turkse mannen hen helemaal het einde vonden. De meisjes gaven seks voor niets, tot ze ontdekten dat ze er ook geld voor konden krijgen.''

Die ontdekking bleef bepaald niet geheim, want er is een consensus in Trabzon dat er nu ten minste duizend `Natasja's' in de stad werkzaam zijn, dat wil zeggen één per ongeveer tweehonderd inwoners. Precieze cijfers heeft de overheid niet, omdat de dames als toerist het land binnenkomen. (Ter vergelijking: in Nederland zijn volgens het ministerie van Justitie 20.000 prostituees actief, dat wil zeggen een op de 800 inwoners.)

Met de komst van de Natasja's begon voor de Trabzonezen een groot seksfeest. ,,Als je alle Natasja's die ik heb gepakt, achter elkaar legt'', zo meldt een ober in hotel Water Paradise trots, ,,dan heb je een brug van hier naar Moskou en terug.'' Achter de zogeheten Russische Markt overheerst de prostitutie het straatbeeld. De simpele vraag of een etablissement een café is, wordt met een luid ,,Nee, ze verkopen er wijven'', beantwoord. En dat doen ze ook. De hoerenmadam, een christen met een kruis om haar nek uit Cyprus, heeft zo'n tiental Russische en Oekraïense meisjes aan tafel zitten. Als de klant voor hun peperdure drankjes betaalt, mag hij met hen praten over de pret die eventueel nog in het verschiet ligt. Een nacht met een Natasja kost gemiddeld zo'n 200 dollar, exclusief hotelkosten en vervoer per taxi. Dat veel meisjes niet of nauwelijks Turks spreken, is voor de hoerenmadam geen een probleem. ,,De taal van de liefde is universeel'', meldt ze met een vette knipoog. En zo is het: een voor Turkse begrippen blonde stoot die in het café van de hoerenmadam nog heel terecht ,,Ik Turks spreken niet'' zei, duikt de volgende ochtend op met een klant in de ontbijtzaal van Water Paradise. De klant zingt in zichzelf.

Maar zal de dag na de nacht ook zo fijn zijn? Voor de Natasja's zelf lijkt dat een grote vraag. Dames die het werk al langer doen, hebben allemaal dikke wallen onder hun ogen. ,,Ik slaap nooit in mijn eigen bed'', zegt Aynur, een meisje van 21 uit Azerbajdzjan. Aynur is een goed voorbeeld ervan dat seks uiteindelijk meer kost dan velen lief is. Ze trouwde naar eigen zeggen toen ze 15 was, heeft een zoon en kwam naar Trabzon omdat ze geld wilde verdienen. Ze heeft nog geluk, omdat haar pooier de broer is van haar zwager. Die zwager zit in de bak, omdat hij een klant doodschoot die Aynur te lijf ging. Aynur zegt in tegenstelling tot andere Natasja's geen geld aan haar pooier te geven en ook nooit een tik te krijgen.

Maar toch maakt haar hoerenleven haar langzaam kapot. Ze is steeds op zoek naar een nieuwe kick. Zo heeft ze net een videofilmpje op haar state-of-the-art mobiel geïnstalleerd, waarop zij en haar vriendin vrijen. ,,Bijna al mijn vriendinnen snuiven cocaïne'', zo geeft ze toe, ,,anders houd je het werk niet vol''. Ze wil naar toeristenplaatsen als Antalya of Bodrum, waar ze nog meer geld zou vragen. Maar het allerliefste zou ze wegvliegen naar een nieuw leven met een man met wie ze gelukkig is en die voor haar zoon zorgt. ,,Maar in Turkije vind je zo'n man niet'', zegt ze treurig.

Maar ook veel klanten gaan kapot. Veel Turkse mannen hebben een hekel aan voorbehoedsmiddelen. ,,Een condoom is net een gasmasker'', meldt een Trabzonees poëtisch. ,,Hoe kun je genieten van de geur van een bloem als je er een op hebt?'' Volgens Aynur wil zeventig procent van haar klanten seks zonder bescherming – ze weigert het, voegt ze er onmiddellijk aan toe, maar hoeveel van haar collega's gaan door de bocht als er grof geld wordt betaald?

In heel Turkije, zo meldt aids-expert dokter Mustafa Torun uit Giresun, zijn er tot nog toe officieel 1.601 gevallen van hiv-besmetting vastgesteld, maar dat aantal zou je volgens hem met zo'n 50 moeten vermenigvuldigen. In Turkije heerst nog steeds een groot taboe op aids. Hoezeer de zaken uit de hand kunnen lopen, bleek vorig jaar in Erzurum. Daar vertelde een 29-jarige Natasja uit Oekraïne op een door de autoriteiten belegde persconferentie huilend dat ze besmet was met het virus. In drie maanden tijd had ze, vertelde ze, met 1.300 mannen seks gehad. Op de persconferentie deden de autoriteiten een oproep aan haar klanten om zich te laten testen. In de dagen daarna lieten 800 mannen uit Erzurum dat doen. ,,De gouverneur uit Erzurum heeft echter nooit bekendgemaakt hoeveel van hen besmet waren'', zegt Torun.

Op de dansvloer van hotel Water Paradise legt een gast al dansend zijn hand op een Russisch achterwerk, een ander drukt een telefoontje op zijn mobiele telefoon weg: een nieuwe nacht komt eraan.