Het Songfestival

,,Het zou een droom zijn als mijn liedje als Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival wordt gekozen. Het is het vijftigste festival – en het is 25 jaar geleden dat ik won met What's another year. Die finale was in Den Haag, en mijn huidige werkgever is het ministerie van Defensie, ook in Den Haag. Wat een prachtige afronding voor mijn Songfestival-jaren zou het zijn als How does it feel naar Kiev zou gaan.''

Seán Sherrard alias Johnny Logan (50) is drievoudig Songfestival-winnaar: als zanger (What's another year in 1980), zanger-componist (Hold me now in 1987) en als componist (Why me? in 1992, gezongen door Linda Martin). In opdracht van het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht, waarmee hij nu de theatertournee Songfestival in Concert maakt, schreef hij een liedje, dat is doorgedrongen tot de Nederlandse voorronden voor het festival van dit jaar. Het wordt donderdag gezongen door de gelegenheidsgroep Airforce, waarin de vier andere solisten van de tournee: Brigitte Nijman, Laura Vlasblom, Tony Neef en Stephen Stephanou. Ze worden op geluidsband begeleid door het Luchtmacht-orkest.

,,Ik weet dat het Eurovisie Songfestival in muziekkringen nauwelijks meer serieus wordt genomen, maar voor mij zou het stompzinnig zijn te zeggen dat ik er niets meer mee te maken wil hebben. Er zijn artiesten geweest die zich ervan hebben afgewend, maar dat vind ik goedkoop – en bovendien zijn die lui nu spoorloos verdwenen. Mij heeft het Songfestival bekendheid en geld opgeleverd; ik denk dat ik in totaal zo'n veertien miljoen platen heb verkocht. Natuurlijk heb ik ook wel momenten gekend dat ik er niets meer mee te maken wou hebben, maar daar ben ik op teruggekomen. Nu ben ik er trots op, als ze me Mr. Songfestival noemen.

,,Mijn carrière is voornamelijk Europees. Naast deze Nederlandse tournee heb ik veel werk in Duitsland en in de Scandinavische landen. Ierland is voor mij het land geworden, waar ik uitrust en de vader van mijn kinderen ben. Maar het zit me wel dwars, dat ik er al in geen twintig jaar meer heb opgetreden. Een paar jaar geleden heb ik in Scandinavië een cd gemaakt, die al binnen drie dagen goud was. Ik heb toen een briefje aan het Ierse kantoor van diezelfde platenmaatschappij gestuurd met de vraag om die plaat ook in Ierland uit te brengen. Het antwoord luidde dat ze de investeringen te hoog vonden. Dat vond ik onbegrijpelijk: de plaat was al gemáákt! Ik denk dat Ierland een beetje op me uitgekeken is. Maar ik heb van mijn vader, die operazanger was, de stem én de mentaliteit geërfd – als het ene niet lukt, zeg je tegen jezelf: oké, op naar het volgende.

,,Vorig jaar klopte het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht aan. Omdat ik geen last heb van vooroordelen, ben ik naar hun vorige show, Eternity, gaan kijken. Vraag me niet wat ik ervan vond, maar het orkest was geweldig: een 53-koppig blaasorkest met ritme, waarbij de partijen van de strijkers werden overgenomen door de houtblazers. Dat was het eerste dat me opviel: ik miste de strijkers niet. Ik heb onmiddellijk mijn manager gebeld om te zeggen, dat ik met dit orkest op tournee wilde. Daarna vroegen ze me een paar nieuwe nummers te schrijven. Het zal mijn leeftijd wel zijn, dat ik meteen dacht: blazers, dat is Tamla-Motown. Vandaar dat How does it feel die sfeer heeft. En pas toen het af was, kreeg ik te horen dat ze ermee aan het Songfestival gingen meedoen. Stel je voor dat het de internationale finale zou halen – dan is er straks in Kiev niemand zenuwachtiger dan ik.''

Voorronde Nat. Songfestival: 10/2, Ned.2, 20.25u. Songfestival in Concert: tournee t/m 28/5. Inl. (0900) 3005000, www.luchtmachtkapel.nl