Goud Miller na strategische actie

Bij het alpineskiën is de belangstelling voor de afdaling tanende. Er staan wijzigingen op stapel. ,,Als de afdaling verdwijnt, is dat het einde van de sport.''

Bode Miller geldt als een afdaler die altijd de grenzen van de snelheid opzoekt. Aan die naam heeft de Amerikaanse skiër zaterdag bij de WK in Bormio een pientere dimensie toegevoegd door op de afdaling heel eigenwijs te kiezen voor een vroege start om te profiteren van een ongeschonden piste. Miller dankte er mede zijn wereldtitel aan en doorbrak de WK-dominantie van de Oostenrijkers, die zich tevreden moesten stellen met de derde plaats voor Michael Walchhofer, omdat Millers landgenoot Daron Rahlves ook sneller was.

Aan Millers zege lag een strategische actie tijdens de training van vrijdag ten grondslag. Door bij de start bewust drie seconden te wachten realiseerde hij de 27ste tijd, waarmee hij startnummer drie kreeg. Ironisch genoeg profiteerde de Amerikaan daarmee van een door hem bekritiseerde regelwijziging dat niet de beste vijftien, maar de beste dertig van de training in omgekeerde volgorde mogen starten. Desgevraagd zei hij bij de persconferentie zijn kritiek te handhaven. Want zijn gok had ook fout kunnen uitpakken. Een trainingstijd buiten de beste dertig zou hem een startplek in het achterveld hebben opgeleverd.

De machtsgreep van de twee Amerikaanse vrienden zal geen invloed hebben op overwegingen van de internationale skifederatie (FIS) de opzet van de afdaling te veranderen. Hoewel de discipline als het koningsnummer van het alpineskiën geldt, maakt de FIS zich grote zorgen over de toekomst. De belangstelling voor de afdaling is tanende, zoals gisteren bleek bij de vrouwen, die met z'n achtentwintigen om de wereldtitel streden. Buiten de traditionele skilanden als Oostenrijk en Zwitserland lopen vooral (Noord-)Amerikanen warm voor de afdaling. Veel skiërs uit andere landen laten de waaghalzerij bewust voor wat het is en kiezen voor de technische nummers.

Het is de FIS niet ontgaan dat naast veiligheidsredenen ook praktische gronden aan de voorkeur voor andere disciplines ten grondslag liggen. Niet alle landen beschikken over afdalingspistes met de vereiste lengte van zo'n twee kilometer. Dat brengt voor skiërs beperkingen in de trainingsmogelijkheden met zich mee en voor de FIS restricties bij het samenstellen van de wedstrijdkalender. Bovendien hebben skiërs uit andere landen dan Oostenrijk en Zwitserland een onbelast verleden; zij missen het traditionele gevoel dat de afdaling de elementaire vorm van skiën is.

Die sentimenten zijn Amerikanen eveneens vreemd, maar zij komen uit een cultuur waar gedurfdheid eerder als een deugd dan een afwijking wordt gezien. Of zoals Rahlves zaterdag na afloop van de race tijdens de persconferentie ongevraagd, maar niet zonder reden, opmerkte: ,,De afdaling ervaar ik als de ultieme vorm van skiën. Voor mij hoeft er niets te worden veranderd.''

De zilveren-medaillewinnaar behoort tot de groeiende groep liefhebbers die vrezen dat veranderingen het karakter van de afdaling zullen aantasten. Vorige week had hij zich tegenover de krant The New York Times al tot een groot tegenstander verklaard van welke aanpassing ook. Rahlves: ,,De afdaling is het hart van onze sport. Als mensen aan alpineskiën denken, denken ze aan de afdaling. Als de afdaling verdwijnt, betekent dat het einde van onze sport.''

Rahlves vertolkt de mening van veel fans, want dit weekeinde trok de WK-afdaling bij de mannen en de vrouwen veel publiek. Toeschouwers zijn evenwel gefascineerd door de snelheden en de daaraan verbonden risico's, maar hebben amper weet van de problemen waarmee de sport worstelt.

Voor skifederaties is het gecompliceerd en kostenrovend afdalers op te leiden. Voor een slalomtraining is een piste van 200 meter toereikend, voor een afdaling geldt het tienvoudige. Daarnaast zijn er meer trainers nodig, is er meer materiaal vereist en zijn de reiskosten hoger, omdat alleen in hooggebergte getraind kan worden. De voortschrijdende technologische ontwikkelingen leiden bovendien tot hogere snelheden en dwingen organisatoren tot meer investeringen in veiligheid.

,,Bestudering van de ranglijsten leert dat het niet lang meer duurt of de afdaling wordt beoefend door vier of vijf landen'', zegt Günther Hujara, namens de FIS verantwoordelijk voor alpineskiën. Zijn conclusie is veelbetekenend: ,,Als we willen dat de afdaling blijft bestaan, moeten we iets veranderen.'' Daarmee doelt Hujara op plannen van de FIS de lengte van de piste te verkorten, zodat ook in landen met laaggebergte afdalingen kunnen worden gehouden.

Aan de Amerikanen Miller en Rahlves zijn die woorden niet besteed; zij leggen er eer in de afdaling niet alleen zo snel mogelijk, maar ook zo secuur mogelijk te volbrengen. Zij skiën volgens het adagium dat een perfecte race een goed resultaat impliceert. Om die reden had Miller zaterdag bewust het risico van een vroege start en verse sneeuw genomen en klaagde Rahlves dat een foutje in het begin hem de titel had gekost.

Een titel die hij zijn kameraad zeer gunde. Beiden trainen dit seizoen voor het eerst samen en gaan elk met een camper ook samen het wereldbekercircuit af omdat zij hotels haten. Miller deed dat al jaren, Rahlves voor het eerst. Overigens is de plaats van de campers tijdens de WK, uit privacyoverwegingen, het grootste geheim van Bormio.