Liefdesliedjes in grommend Welsh

Het was de avond van de onverwacht komische liedzangers. Zowel de Zweed Jens Lekman als de Welshman Gruff Rhys nemen hun muziek uiterst serieus, op cd's die nog maar het begin zijn van het drama dat ze er live aan toevoegen.

De fragiele Lekman noemt zichzelf een hopeloos romanticus en brengt op zijn debuutalbum When I Said I Wanted To Be Your Dog een liederencyclus over een gedoemde liefde, tegen de achtergrond van een anti-oorlogsdemonstratie in Gothenburg. Het meisje Anna is zijn muse, maar ze verdwijnt in de menigte en Lekman heeft het nakijken.

In het mooiste liedje van zijn cd, You are the light, beschrijft hij hoe hij als brandstichter wordt opgepakt en hoe hij het hem toegestane telefoontje op het politiebureau gebruikt om een plaatje voor haar aan te vragen bij het plaatselijke radiostation.

Op het podium werd zijn sleutelsong Do you remember the riots? een tragikomische vertoning, niet in het minst omdat Lekman zijn gitaar verruilde voor een lullige ukelele. Met een Zweeds viool- en een cellomeisje aan zijn zijde trad de quasi-naïeve Lekman in het voetspoor van Jonathan Richman om aan het eind, zogenaamd dankbaar voor het applaus, een heel lied op zijn knieën te zingen.

De uit Cardiff afkomstige Gruff Rhys zong al eens eerder een hele cd in het Welsh, toen nog met zijn groep Super Furry Animals. In een vakantie van de groepsactiviteiten maakte hij de soloplaat Yr Atal Genhedlaeth, wat zoiets betekent als `de stotterende generatie'. Voor niet-ingewijden in de met harde g's en rollende erren doorspekte taal is het een ondoorgrondelijke cd, in tegenstelling tot zijn optreden dat uiterst onderhoudend bleek.

Gruff Rhys bracht een koffer vol speelgoedmuziekinstrumenten mee, waaronder een plastic kastje dat het dreinende geluid van een doedelzak perfect imiteerde. In combinatie met de kneuterige ritmes uit goedkope keyboards, een sampler en een verzameling vogelfluitjes, maakte Rhys een levendig mengsel van authentieke folkmuziek en dwarse pop – onverstaanbaar goed gezongen achter een gitaar met hulpstuk om zo zijn linkshandigheid te maskeren.

In zijn epische liefdeslied Pwdin Wy kreeg hij de lachers op zijn hand door eerst een kakafonie aan vogelgeluiden op te nemen, en er daarna een onwaarschijnlijk romantische zangpartij aan toe te voegen.

Bij de reprise in het tweede deel van zijn lied vroeg hij om een herkenningsapplaus `zoals bij Frank Sinatra'. Het werd boeiend, verheffend en leuk, want 'lalala' klinkt in alle talen hetzelfde.

Concert: Jens Lekman, Gruff Rhys. Gehoord: 27/1 Paradiso, Amsterdam.

    • Jan Vollaard