Sekseloze stem

Antonys grote voorbeeld-in-jurk Boy George zingt een nummer mee, net als Devendra Banhart en Rufus Wainwright. De songtitel `Fistful Of Love' komt uit een tekst van Marc Almond. Op de hoes staat een foto van de stervende Andy Warhol-icoon Candy Darling en we lezen kinderbrieven uit een medisch bulletin `on hermaphrodism and sex reassignment', hermafrodieten en sekseverandering. Op de tweede cd van Antony And The Johnsons wordt, kortom, geen testosterongestuurde macho-rock bedreven. Maar in het alternatief schuilt een meedogenloze, overrijpe charme.

Het grote publiek kan Antony (Johnson is zijn vermoedelijke achternaam) kennen van zijn gastrol op Lou Reeds The Raven, waarop hij het inmiddels klassieke `Perfect Day' op een zeldzaam androgyne wijze vertolkte. Reed huurde Antony in als zanger op zijn tournee van 2003 en zingt op deze plaat `Fistful Of Love' mee, over seks en geweld.

Antony had zich goed thuisgevoeld in dezelfde entourage rond Andy Warhol die in de jaren zestig Lou Reeds legendarische Velvet Underground voortbracht. Maar hij kwam pas rond 1990 in het zondige New York aan, waar hij zich al snel aansloot bij avantgardistisch getinte cabaret- en travestie-kringen. Isabella Rosselini in Blue Velvet benutte hij destijds als belangrijk rolmodel.

Zeker sinds voormalig Big Brother-knuffeltransseksueel Kelly onlangs maar 77 punten scoorde in de Nationale IQ-test is het gemakkelijk ginnegappen over de banalisering van zulke tussengeslachtelijke neigingen. Maar als we dat nu eens niet doen, en onbevooroordeeld het oor te luisteren leggen bij I Am A Bird Now, moeten we tot de conclusie komen dat er een verbluffend scala aan emoties schuilt in Antonys merkwaardig sekseloze stem.

Antony beschikt over een zuivere, licht vibrerende kopstem, waarbij we onmiddellijk `Klaus Nomi!' uitroepen, maar hij kan evengoed klinken als een zwarte zangeres met decennia ervaring en ellende achter zich. Zo meandert die opmerkelijke stem over elegante, ademende en van gestileerde melancholie druipende instrumentaties, waarin piano en strijkers de juiste, sterk gerijpte tonen treffen. Maar net voor de camp-o-meter vervaarlijk uit lijkt te slaan zijn er weer blazersaccenten die een gespierd soul-geluid suggereren.

Camp is welbeschouwd helemaal niet aan de orde. In `For Today I Am A Boy' bezingt hij zo ontroerend een fundamentele geslachtelijke onzekerheid (,,One day I'll grow up to be a beautiful woman/ One day I'll grow up I feel the power inside me''), dat diep respect voor zijn grenzeloze eerlijkheid en kwetsbaarheid slechts geëvenaard wordt door een unieke schoonheidsbeleving bij zijn doorvoelde muziek.

Antony And The Johnsons:

I Am A Bird Now

(Secretly Canadian,

distr. Konkurrent)*****

    • Jacob Haagsma