Vernieuwd Feyenoord faalt

Voetbalsupporters zijn per definitie goedgelovig van aard. Vaak tegen beter weten in klampen ze zich vast aan de gedachte dat hun club aan de beterende hand is. Ze moeten wel. Het geloof in betere tijden verliezen betekent een deel van de eigen identiteit prijsgeven.

Voor rechtgeaarde Feyenoord-supporters waren het hoopgevende weken. Bijna geen dag ging immers voorbij of de naar eigen zeggen armlastige voetbalclub trok weer een speler aan. Alsof dat nog niet genoeg was, verkondigde de trainer daags vóór de herstart van de competitie in het Algemeen Dagblad dat hij `met mijn beste weken bij Feyenoord' bezig was.

Ja, dan wil je wel geloven dat de ommekeer aanstaande is, en trotseer je regen, kou en wind. Om na ruim negentig minuten tot de verbijsterende slotsom te komen dat je, zowel letterlijk als figuurlijk, van een koude kermis thuis bent gekomen. Niks progressie of het begin van een inhaalrace; alles is bij het oude gebleven.

Het Feyenoord van trainer Ruud Gullit begon de tweede helft van het seizoen immers zoals de trotse volksclub de eerste had afgesloten: met een nederlaag door eigen onkunde. Was het vijf weken geleden het modale ADO Den Haag dat de defensieve kwetsbaarheden afstrafte, gisteren mocht het dit seizoen opgeleefde Vitesse voor het eerst in ruim tien jaar weer eens zegevieren in De Kuip: 1-2.

Beide treffers van de Arnhemse club kwamen op naam van een spits, die tot zijn ergernis op de bank moest beginnen: Igor Gluscevic. Na zijn tweede doelpunt binnen evenzovele minuten trok de sluipmoordenaar uit Servië een lange neus naar de zijlijn. Alsof hij zeggen wilde dat niet alleen zijn eigen coach hem ten onrechte over het hoofd had gezien.

Maar de naam van Gluscevic stond uiteraard niet op het verlanglijstje van Gullit, die vooral defensieve kopzorgen had in de laatste weken vóór het winterreces. Wilde Feyenoord de weg naar omhoog weer inslaan, dan was een schoonmaak nodig, betoogde de gelouterde oud-prof. En dus haalde hij, met instemming van het bestuur, de bezem door de selectie. Grootste kind van de rekening: aanvoerder Patrick Paauwe, voor wie gisteren zelfs geen plaats in de dugout was.

Het lijkt nog slechts een kwestie van tijd of Paauwe volgt het voorbeeld van het viertal (Buffel, Song, Smolarek, Van Haaren) dat onlangs met stille trom al dan niet tijdelijk vertrok. Zes nieuwe spelers kwamen in de plaats. Maar of de renovatie heeft geholpen? Gisteren was het antwoord in elk geval een ondubbelzinnig `nee'. Het opnieuw dolende Feyenoord deed maar wat. Of de spelers nu Edwin de Graaf (eerder overgenomen van RBC), Cory Gibbs (Dallas Burn) of Alexander Östlund (Hammerby IF) heten het maakt niets uit. Bij Feyenoord is zelfs de ellende inwisselbaar, zo bewees het kwaliteitsarme duel tegen Vitesse.

Positieve uitzondering was Nicky Hofs, die gisteren ironisch genoeg zijn debuut mocht maken tegen club waar hij dinsdag nog op het trainingsveld stond. Al kon uiteindelijk ook de 21-jarige middenvelder geen lijn brengen in het onsamenhangende spel. Zo getergd over het machteloze optreden van zijn nieuwe werkgever was het straatschoffie uit de Arnhemse volkswijk Klarendal dat hij in de slotfase zijn spiegelbeeld, Vitesse-middenvelder Theo Janssen, vier schoppen voor de schenen verkocht, in een poging hem de bal te ontfutselen.

Gullit liet in de winterstop doorschemeren dat Feyenoords titelkansen nog niet vergooid zijn. Een blik op de ranglijst leert dat de achterstand op koploper PSV inmiddels veertien punten bedraagt. Dat is geen gaatje meer en ook geen gat; dat is een kloof. De gedroomde inhaalrace is nu een droevig stemmend achterhoedegevecht.

Symbool voor de misère staat doelman Gabor Babos. In ere hersteld na eerdere uitglijders dit seizoen, maar gisteren weer een ouderwetse grabbelaar, toen een inzet van Gluscevic knullig door zijn vingers glipte. Gullit weigerde na afloop het hoofd van de Hongaar op het hakblok te leggen, want: ,,Ik heb de beelden nog niet gezien.'' Dat zal hij inmiddels wel gedaan hebben, en het kan niet anders of hij heeft geconstateerd dat zijn keeper de zenuwen nog steeds niet de baas is.

Of speelde Gullit verstoppertje? De wereldburger uit Amsterdam heeft zich voorgenomen om voortaan niet meer het achterste van zijn tong laten zien, althans niet in het openbaar. Liever een open deur intrappen dan zijn hart laten spreken, luidt het parool. Voor je het weet ben je té eerlijk, en dan is het ook niet goed.

Aanvaller Dirk Kuyt deed na afloop een aandoenlijke oproep om de rijen nu vooral gesloten te houden, zeker met het bekerduel van woensdag tegen AZ voor de deur. Niet naar elkaar gaan wijzen, was de boodschap van de maker van Feyenoords doelpunt. Maar waarom de lont niet in het kruitvat steken? Misschien klaart de lucht dan op in Rotterdam-Zuid.

Gullit op zijn beurt deed aan zelfbeklag. ,,Ik ben niet te benijden'', zei hij na alweer de vijfde competitienederlaag. Maar Feyenoord is meer dan Ruud Gullit. Niemand is momenteel te benijden bij de club. Ook, en misschien wel vooral, de hondstrouwe supporters niet.

Feyenoord

1

Vitesse

2

Ruststand 0-0. 49. Kuijt 1-0, 81. Gluscevic 1-1, 83. Gluscevic 1-2. Schds: Braamhaar. Tsch: 39.500. Gele kaarten: Castelen, Hofs (Feyenoord), Vreven, Van den Berg, Janssen en Knopper (Vitesse).