Disco dresscode

Hoe kom je een disco binnen? Hannah Buenting (20) en Rutger Lemm (19) testten vier van de meest controversiële kledingstijlen op een willekeurig uitgekozen portier

1. De Gothic

Als ik na mijn metamorfose voor het eerst in de spiegel kijk, schrik ik me rot. ,,Wat ben ik eng!'', roep ik naar mijn huisgenoot. Die komt eerst lacherig aanlopen, maar laat verschrikt zijn thee vallen als hij me ziet. Eenmaal buiten krijg ik veel blikken toegeworpen en moet ik heel lang naar bekenden zwaaien voor ze me herkennen. Als ik een man in een café probeer uit te leggen dat ik er normaal niet zo uitzie, legt hij een hand op mijn schouder en zegt: ,,Het maakt me niet uit jongen, als jij dit mooi vindt moet je het helemaal zelf weten.'' Zijn vriendin weet het zo net nog niet en houdt zich angstig afzijdig. Dit is dus het leven van gothics, donkere, depressieve figuren die samenkomen om met z'n allen donker en depressief te zijn. Ik begrijp het nu wel, met al die schalkse blikken op me gericht voel ik me ook echt een buitenbeentje.

Bij de deur van de club zet ik mijn treurige gezicht op en probeer nonchalant langs de grote man bij de deur te lopen. ,,Ho, ho, wacht eens even.'' ,,Sorry, maar nee'', schudt hij zijn hoofd, ,,het is hiphopavond, weet je.'' ,,Kom op man'', zeg ik en probeer langs hem te glippen. Ik krijg een klein duwtje tegen mijn borst. ,,Ik dacht dat ik duidelijk was'', zegt hij, nu iets fermer. Verslagen loop ik weg, donkerder en depressiever dan ooit.

2. De Hiphopper

Aangezien ik zelf skater was in de jaren '90, bevalt deze outfit me wel. In winkels had ik geregeld ruzie met mijn moeder over de grootte van mijn broeken. Die ruzies won ik nooit. Deze broek, waarin ik met gemak een behoorlijk grote hamsterkooi zou kunnen verstoppen, is dan ook een droom voor mij. Het staat ook best, dit geheel. Op straat kom ik een paar mede-hiphoppers tegen en mijn zelfvertrouwen is zo groot dat ik een `yo brothas'-achtig gebaar naar ze maak. Waarop ze elkaar met opgetrokken wenkbrauwen aankijken en mij volledig negeren.

Het binnenkomen is echter een makkie. Goed, de portier negeert mijn poging tot een `boks', maar hij laat me zonder morren door. Hij lijkt niet door te hebben dat ik dezelfde persoon ben als de gothic van net. Als ik hem vraag of hij mijn outfit niet raar vindt, zegt hij: ,,Zo zien ze er binnen allemaal uit.'' Oh ja, dat is waar ook. Het is hiphopavond.

3. De Sporter

Waar mijn eerdere pakjes nog redelijk realistisch waren, is deze creatie misschien wat overdreven. Wie gaat er nu uit alsof hij net van de tennisbaan is gestapt? Ik blijkbaar. Toch, één van vaakst gehoorde redenen voor weigering is: ,,Omdat je sportschoenen aanhebt.'' Bij mij maken de kleren in elk geval heel wat energie los. Zodra ik de deur uit ben zit ik helemaal in mijn rol: ik doe strekoefeningen op paaltjes en trek sprintjes op de stoep. Op een paar Real Madrid-fans na, die snerende opmerkingen maken over mijn Barcelona-shirt, val ik niet echt op. Er zijn in deze buurt blijkbaar wel vaker rare mannetjes zich aan straatbordjes aan het optrekken.

Als ik aan kom joggen, herkent de man bij de deur me dit keer wel en hij lacht. ,,Wat heb je nou weer aan?'' ,,Kom ik er in?'', vraag ik hoopvol. Hij kijkt bedenkelijk. ,,Misschien moet je eerst eens naar huis gaan om te douchen.'' Ook is hij niet te spreken over mijn kleding en mijn witte schoenen. ,,Maar vooruit'', zucht hij, ,,ga maar naar binnen.'' Enthousiast huppel ik door de deur, maar het is wel echt een twijfelgeval, deze sporter.

4. De Lonsdaler

Ja! De meest controversiële van allemaal! Het is even lastig om mijn lange haar in een extreem-rechtse coupe te krijgen en agressief kijken wil eerst ook niet echt lukken, maar na veel gel en oefenen voor de spiegel staat er uiteindelijk een redelijk geloofwaardige Lonsdale-jongere klaar voor de foto. Ik ben bang voor de reacties van de mensen, bang voor klappen van extreem-links of grote negers, maar het valt allemaal mee. Slechts een paar mensen kijken even naar mijn trui en vervolgens nieuwsgierig naar mijn hoofd, maar niemand maakt aanstalten om me met mijn Lonsdale-keycord te wurgen.

Nu durf ik het om mezelf wat agressiever te gedragen. In de rij voor de disco dring ik voor, duw ik hier en daar een beetje en lok heel wat boze reacties uit. Ik kijk dreigend terug naar de geïrriteerde mensen en dat heeft effect: hoofdschuddend, maar toch geïntimideerd keren ze zich af. Ik overweeg om in de drukte `Holland, vol land' te scanderen, maar vind dat toch wat ver gaan. Het kwaad is bovendien is al geschied. De portier, die mij weer herkent, kijkt me hoofdschuddend aan: ,,Dit kan zo dus niet, hè.'' Resoluut weigert hij me de toegang. ,,Komt het door mijn kisten?'' Lachend trekt hij zijn broekspijpen omhoog: ,,Nee man, die heb ik zelf ook aan.'' ,,Ligt het aan de trui?'' ,,Nee, op zich niet: als je je rustig had gehouden had ik dat door de vingers gezien.'' Driftig stap ik uit de rij. Het gaat echt mis met dit land.

Conclusie

De strengheid varieert valt over het algemeen reuze mee, alleen gothic en Lonsdale vallen niet in goede aarde. Dus doe gewoon je jas over je Lonsdale-kleding of stift je lippen pas binnen zwart, in de wc's, als je weet dat een club streng is. Dan komt het allemaal wel goed.