Amerika, Amerika!

Maartje Duin reed mee in de Peace Train, een protesttrein die een dag voor de inauguratie van president Bush in Washington aankwam

Zondagmiddag in Los Angeles zijn we nog maar met z'n tweeën. Tim Castleman, de zelfverklaarde `internationally known activist', en ik. We gaan naar Bush' inauguratie in Washington DC met de Peace Train. De term komt uit een liedje van Cat Stevens, de bijbehorende logica is van Tim zelf: hoe meer Amerikanen met de trein reizen, hoe minder zij autorijden, hoe minder olie zij consumeren, hoe minder oorlog zij hoeven te voeren om die olie veilig te stellen. Wie met de trein reist, bevordert de vrede: voilà, de Peace Train.

Al snel sluiten zich meer vredespassagiers bij ons aan. De eerste is Peggy, een yoga-lerares met een Duitse uitwisselingsstudente in haar kielzog en drie kleuters met paardenstaarten en hemelsblauwe ogen. Voor de reis naar Washington heeft ze hen een weekje van school gehaald. ,,Ik vond dit opvoedkundig belangrijker'', zegt ze, terwijl de trein zich in beweging zet.

Ook de conducteurs zijn ons welgezind, blijkt als ze even later hun hoofd om de hoek van onze coupé steken. Eigenlijk mogen ze het niet over politiek hebben, maar nu we er toch zijn... ons kunnen ze wel vertrouwen... een van hen heeft een zoon van vijftien. ,,En die gaat niet naar Irak. Ik ga nog liever zelf de gevangenis in.'',,Ik verlang terug naar Nixon'', zegt de ander. ,,Dat was nog een fatsoenlijk mens. Waarom gaan de mensen de straat niet op? Waar blijft het impeachment?'' ,,We doen wat we kunnen'', zegt Tim. De conducteurs knikken. Ze spelden allebei een Peace Train button op.

Het spoor door de Rocky Mountains is gesloten, we nemen de zuidelijke route door de woestijnen van Arizona en New Mexico, de Navajo-reservaten. Alles op een sukkelgangetje maar dat maakt niet uit, er is genoeg te zien. ,,It's one heck of a country, isn't it?'', verzucht Tim. ,,Wát een land is het toch. Zie je, daarom moeten we ervoor blijven vechten.''

In Flagstaff, Arizona, voegen Louie en Lola zich bij ons. Ze gaan naar Washington omdat ze christen zijn. En Bush is geen christen, zeggen ze, die doet maar alsof. ,,Bush is een christen met een hele kleine c.'' ,,Met de c van commercie'', haakt Tim in. Ze leggen de hele reis op video vast om die bij thuiskomst aan hun vrienden te tonen. Die krijgen hun nieuws nu alleen van christelijke tv-zenders vol propaganda.

Er is een avondprogramma. Louie en Lola hebben een karaoke-installatie bij zich waarmee ze gewoonlijk optreden op feesten en partijen. Met toestemming van de conducteurs toveren we de lounge-coupé om tot een disco. We zingen `What's going on' van Marvin Gaye, `The Peace Train' van Cat Stevens natuurlijk, en, uit volle borst, `America the Beautiful': ,,America! America! / God shed his grace on thee! / Till nobler men keep once again / Thy whiter jubileeheehee!'' Tussen de liedjes door worden brieven van soldaten uit Irak voorgelezen, van sommigen hun laatste. Op het eind is iedereen een beetje aangedaan, en een beetje tipsy.

De volgende ochtend worden we wakker temidden van licht besneeuwde prairies. De Peace Train boemelt Kansas door, Missouri, de Mississippi over, Iowa in, met eindeloze bevroren plassen. Amerikaanse adelaars houden de wacht bij een wak.

In Chicago moeten we overstappen. Er komen nog wat Peace Trainers aan boord, we zijn nu zo'n twintig man sterk. Een Veteran for Peace, een meisje met één been en een geleidehond, die van haar uitkering naar Washington gaat omdat ze dat haar burgerplicht vindt; twee jonge Democraten die de demonstraties als onderdeel van hun politieke cv zien. Zij geven ons 's ochtends een lezing voor de demonstranten, met tips voor als je gearresteerd wordt. Beroep je altijd op je zwijgrecht. Laat nooit iets los over je immigratiestatus. Zorg dat je altijd twintig dollar bij je hebt, dan word je niet verdacht van landloperij. Kun je op korte termijn geen Israëlisch gasmasker bemachtigen, stop dan een zakdoek met azijn in je achterzak en houd die voor je mond als er met traangas wordt gespoten. Als je je netjes gedraagt, kun je arrestatie vermijden, zeggen ze, maar George W. Bush en John Ashcroft zullen hun zaakjes goed op orde hebben. ,,Het blijft hun feestje, dat wij proberen te verpesten.'' Daar is iedereen het over eens.

(wordt vervolgd)