Waanzin

Maandagavond, elf uur. Kan dit nog wel, in het donker op de fiets door Rotterdam-Noord? Ik sta op mijn trappers, voorzover het fietsstoeltje aan mijn stuur dat toelaat, en scan op mijn hoede de slecht verlichte straat waar ik doorheen moet. `Oké, niet zeuren angsthaas', zegt mijn verstand, `go'.

Op driekwart van mijn tijdrit: PANG!! Verdomme, er wordt geschoten. Ik duik met mijn fiets tussen de geparkeerde auto's. In doodsangst zie ik journaalbeelden van liquidaties en wens me onzichtbaar.

Minuten verstrijken. Dan loopt langs mijn schuilplaats een meisje met een fiets aan haar hand. Lekke band.

Met gutsende oksels wacht ik op de aftiteling.

Bijdragen van lezers zijn welkom via een formulier op www.nrc.nl/ik

    • Anne Marie Berentzen