Reünie van twee overspelige vrienden

,,Ik heb besloten dat ik liever met een schuldgevoel leef dan zonder jou,'' zegt de vrouw – en dat vat de verhouding goed samen.

De man en de vrouw zijn alletwee getrouwd met een ander, maar komen één keer per jaar samen voor een overspelig weekend. Dan bespreken ze elkaars gezinsleven, wisselen foto's van de kinderen uit, en gaan met elkaar naar bed.

Zo was het in Same time, next year van de Canadese schrijver Bernard Slade, dat hier in het seizoen 1986/87 met veel succes werd gespeeld door Pleuni Touw en Hugo Metsers onder de oubollige blijspeltitel Het kan vreemd gaan. En zo is het ook in het vervolgstuk Same time, another year, dat nu dus Het kan weer vreemd gaan heet, en te zien is met hetzelfde acteursechtpaar – voor het eerst na heel wat jaren weer samen op het toneel.

Op de foto's die ze uitwisselen, staan nu ook kleinkinderen. Maar verder zijn ze hetzelfde koppel, dat in de openingsscène voor de 25ste keer samenkomt, en in de slotscène nog weer enkele jaren ouder is geworden.

Het eerste stuk heb ik niet gezien. Het tweede is geschreven in korte scènes, die als vanzelf naar elkaar verwijzen. En zo heeft Mette Bouhuijs het ook geregisseerd: alsof er een doorlopend gesprek wordt gevoerd, ondanks het feit dat er steeds een hiaat van een jaar tussen zit. Vaardig mikken de dialogen op een huiselijk soort herkenbaarheid, waarin af en toe onthoudenswaardige opmerkingen vallen. Zoals, in de levendige vertaling van Gerard Cox: ,,Is de natuur niet geweldig? Net als je begint af te takelen, worden je vrienden kippig.'' Of, als er op een iets te vroeg tijdstip drank op tafel komt: ,,'t Zal toch wel èrgens op de wereld vijf uur zijn?''

Minder lijkt Slade zich echter te hebben bekommerd om de geloofwaardigheid van de levenslange band tussen die twee. Vooral van de vrouw is soms niet meer te snappen waarom ze er nog mee doorgaat. De man liegt, pruilt, ontpopt zich als een schaamteloze profiteur en is hufterig en bot.

Als zij hem vraagt hoe ze eruit ziet – verlangend naar een complimentje – kijkt hij nauwelijks geïnteresseerd naar haar nieuwe hesje en rok, en zegt: ,,Duur zeker.''

Geen wonder dat Hugo Metsers meer baat heeft bij 's mans korzelige teksten dan bij de beweegredenen van zijn personage. De hele voorstelling langt zoekt hij naar een karakter dat in de tekst, lijkt mij, niet te vinden is.

Pleuni Touw heeft een veel dankbaarder rol, waarin ze mooie staaltjes van hervonden geluk en plotseling opkomend ongeluk laat zien. En als Slade de verhouding met een paar schokeffecten op scherp zet – ziekte, dood, kind aan de drugs – speelt ze omfloerst, door haar tranen heen. Maar die hork van een man lijkt haar nog steeds niet te begrijpen.

Voorstelling: Het kan weer vreemd gaan, van Bernard Slade, door Egmond Theater. Regie: Mette Bouhuijs. Spel: Pleuni Touw en Hugo Metsers. Gezien: 18/1 in de Schouwburg, Leiden. Tournee t/m 30 april. Inlichtingen via (0900) 9203 of www.senf.nl