Terug

Aan de vooravond van Hirsi Ali's spectaculaire rentree in de vaderlandse politiek, schoof burgemeester Cohen van Amsterdam bij de plaatselijke VVD aan voor een discussie in haar politieke café. De burgemeester was zo verstandig geweest tevoren nog even naar teletekst te kijken. Wat hij daar las, had hem zichtbaar opgemonterd.

Hij haalde de citaten uit zijn binnenzak en las voor: ,,VVD-aanvoerder Van Aartsen wil de komende tijd duidelijk maken dat de VVD geen anti-moslimpartij is. Op een partijbijeenkomst in Groningen zei hij dat het beeld is ontstaan dat de VVD de tolerantie heeft vervangen door angst voor de islam. Volgens Van Aartsen wil de VVD niemand van zijn geloof afhelpen, maar alleen de uitwassen bestrijden. Hij wil het VVD-standpunt over de islam samen met Hirsi Ali uitleggen.''

,,Dat is nou heel verstandige taal'', zei Cohen. Maar hij herinnerde er nog wel even fijntjes aan hoe velen over hem heenvielen, toen hij de afgelopen maanden dergelijke taal bezigde. Hij was maar een softie met geen hoger doel dan het bij elkaar houden van de boel.

Er zullen meer mensen zijn die met een mengeling van verbazing en voldoening de koerswijziging van Van Aartsen volgen. Ik denk met name aan prof. J.A.A. van Doorn, die in zijn zaterdagse column in Trouw scherp en vasthoudend van leer trok tegen de islamofobe stemming in het publieke debat. Al maanden geleden kwam hij tot bevindingen die inmiddels ook tot politici als Brinkhorst, Wiegel (die Van Doorn in Buitenhof citeerde), ja zelfs tot Eerdmans en Nawijn en nu dus ook Van Aartsen zijn doorgedrongen.

Op 20 november 2004 schreef Van Doorn met bijtende ironie: ,,Wat ik mis, is simpel realiteitsbesef. Er wonen momenteel een miljoen moslims in ons land. Wie ze kwijt wil, moet contact zoeken met minister Verdonk en een uitwijzingsprogramma ontwerpen.''

,,De overheid zal ook moeten incalculeren wat er onder de allochtone bevolking aan serieuze opvattingen en gevoeligheden leeft'', aldus Van Doorn. ,,Wie daarvoor doof en blind blijft, krijgt vroeger of later de rekening gepresenteerd. Dit standpunt is niet ingegeven door sentimentaliteit of multicultureel idealisme. Het is veeleer machiavellistisch gedacht. Ik bepleit een politiek die uitgaat van de harde feiten (...) Het is nog niet te laat, maar de tijd begint wel te dringen. De domheid regeert.''

Dit nu door velen gedeelde standpunt kwam Van Doorn nota bene in zijn eigen krant te staan op een scheldpartij van collega-columnist Sylvain Ephimenco, een van `de vrienden van Ayaan', die schreef: ,,Hiermee heeft Van Doorn naar mijn mening een grens overschreden en lijkt hij te solliciteren naar een plek bij de extremisten die dit land bezig zijn te ontwrichten.''

Van Doorn als extremist – het werd ook de hoofdredactie van Trouw te bar en Ephimenco kreeg een dag later een openlijke reprimande, een stap die Nederlandse hoofdredacties zelden zetten.

We zijn nu twee maanden verder. Hirsi Ali is terug – op zichzelf een zege voor de democratie. Laten we hopen dat het ook een zegen wordt.