Vredestrein

Maartje Duin reserveert een plaats in de Peace Train, een protesttrein die een dag voor de inauguratie van president Bush in Washington aankomt. Ze blijkt de enige passagier.

De bedrijvigheid op internet neemt toe naarmate de inauguratie van president Bush nadert. Vanuit het hele land trekken karavaans naar Washington. Liften worden gevraagd en aangeboden, bussen gevuld, vluchten volgeboekt met feestgangers en demonstranten. Het meest intrigerende project waarop ik stuit, is de Peace Train. Het wordt georganiseerd door Tantric Travel, een milieubewust reisbureau in Sacramento. `The Art of Travel while Leaving a Lighter Footprint as we go', adverteert het.

Wanneer ik Tantric Travel bel, staat de eigenaar, Tim Castleman, mij zelf te woord. 15 januari vertrekt de Peace Train vanuit Sacramento, vertelt hij. In Washington komt hij – ijs, weder en de bokkensprongen van de Amerikaanse spoorwegen dienende – de 19e aan, een dag voor de inauguratie, precies op tijd voor de protesten. Maar de reis zelf is het belangrijkste protest, een statement tegen Amerika's afhankelijkheid van olie. Een treinreiziger bespaart de helft van de brandstoffen die hij in een vliegtuig of in een SUV zou verbruiken. Bovendien is de vierdaagse route, kriskras door de Sierra Nevada en de Rocky Mountains, een van de mooiste van het land.

Dat klinkt goed, zeg ik. ,,Kan ik reserveren?''

Aan de andere kant van de lijn klinkt gejuich. ,,Geweldig! Jij bent de eerste passagier!''

Aan mijn kant van de lijn is het even stil. ,,Oh'', zeg ik dan, ,,ik dacht dat je minstens honderd man bij elkaar zou hebben''. Op de website zag ik een hele Peace Train-merchandise lijn: Peace Train-kalenders zijn er te koop, Peace Train-mokken, T-shirts, strings, buttons, teddyberen. In Sacramento, Chicago en Washington zijn Peace Train-persconferenties aangekondigd. ,,Welke pers verwacht je dan?'', vraag ik.

Ach, zegt Tim, dat is slechts een kwestie van tijd. ,,Je moet die dingen een beetje in scène zetten, dan komen de mensen er vanzelf op af. En de pers ook. Jij woont toch in Hollywood, ken jij geen celebrities die een stukje mee willen rijden?'' Ik beloof dat ik mijn best zal doen. We hangen op.

In de dagen die volgen, verricht ik nog wat speurwerk. Tim Castleman blijkt ook het brein achter Hemp US Flag Inc. Met een collectie uit hennep vervaardigde Amerikaanse vlaggen wilde hij de overheid in Arizona overtuigen van de toekomstmogelijkheden van dit gewas.

Verder lees ik hoe hij vorig jaar tijdens een anti-oorlogsdemonstratie op de stoep van een benzinestation werd gearresteerd. Hij zou de bordjes met benzineprijzen van $1.91 hebben veranderd in $9.11. Tim wist zich van de prins geen kwaad. Op de site beklaagt hij zich over onheuse bejegening door justitie. Hij eist een schadevergoeding van twintig miljoen.

Een week later belt Tim mij op. Hij klinkt opgetogen. Onze roem als Peace Train-passagiers is ons inmiddels vooruitgesneld. Een verslaggever van de Washington Post heeft contact met hem gezocht, zelf kreeg ik een mailtje van National Public Radio.

,,Maar zijn er nou al wat meer passagiers?'', vraag ik. ,,Een handvol'', antwoordt Tim. Peggy, een professioneel masseuse uit Arcata, heeft zich aangemeld. Zij neemt haar twee kinderen mee, plus een Duitse uitwisselingsstudent die zij toevallig in huis heeft. 's Ochtends zal ze ons yoga-les geven. In Chicago krijgen we gezelschap van een revolutionair doktersechtpaar. Die verzorgen een medische veiligheidstraining. ,,Waarom?'' vraag ik. ,,Vergis je niet in het weer in Washington'', zegt Tim. ,,Als je een paar uur in de buitenlucht staat, loop je bevriezingsgevaar.'' Misschien komt ook het onderwerp traangas aan bod.

Zelf zal Tim een Powerpoint-presentatie houden over het onderwerp bio-brandstof. Hij hoopt op een aandachtig publiek. ,,Ik propageer zuinigheid, persoonlijke verantwoordelijkheid en behoud van grondstoffen als de sleutel naar een betere wereld. In Nederland zou ik voor eigen parochie preken. Hier ben ik te controversieel'', zucht hij. ,,Het doet me vaak pijn om in dit land te wonen.''

Hij vraagt wat mijn bijdrage aan de Peace Train zal zijn. Ik stel voor een paar verhaaltjes voor te lezen. ,,Voor het slapen gaan.''

Tim maakt er een notitie van.

,,Dan zien we elkaar in Sacramento!'', zegt hij.

,,Oké'', zeg ik, ',,tot zondag''.

(wordt vervolgd)