Eleni Mandell

Eleni Mandell is een protegé van Tom Waits en Chuck E. Weiss, de man die beroemder werd door een nummer dat Rickie Lee Jones over hem schreef dan door de platen die hij zelf maakte. Mandells vorige cd was een uitstapje in de countrymuziek, en weer daarvoor deed ze aan jazz-pop. Maar op deze plaat leent ze haar sensuele stem voor laid-back Californische rock. Haar lome, sexy stem mengt het sensuele van PJ Harvey met een tik van de gekte van Lucinda Williams en af en toe een randje venijn à la Chrissie Hynde. Daarbij zijn de teksten van een verfrissend soort oppervlakkigheid: die gaan voornamelijk over de prettige kanten van liefde, lust en verlangen. De nare kanten komen alleen aan bod in Fall Away, dat dan ook een begrafenisorgeltje meekreeg.

Mandell verleidt en wil verleid worden. Ze doet dat vrolijk en ongecompliceerd, zonder klef te worden. ,,Can't You See I'm Soulful'', zucht Mandell prettig in het oor, en dat zien we graag. De muziek rockt bescheiden, ontspannen, harmonieus en zonder spierballenvertoon, maar maakt toch indruk door het subtiele gitaarwerk en het hammondorgel. Daaraan worden soms retro-geluiden ontlokt die decennialang niet meer te horen waren. Het broeierige Just A Dream krijgt zo een onverwacht horror-tintje van organist Joshua Grange, die op deze plaat de meeste instrumenten bespeelt.

Hoe kleiner het platenlabel, hoe leuker de platen – dat bewijst deze schijnbaar ongecompliceerde muziek.

Eleni Mandell: Afternoon. Trocadero Records TR 20402

    • Bart Jippes