Tegengeluid moslims

De opvatting dat de islam niet verenigbaar is met de westerse democratie komt voort uit onwetendheid. Daar wil het tijdschrift ZemZem wat aan doen.

Nederland is in hoog tempo `islam-bashend' geworden, stelt het nieuwe tijdschrift ZemZem in een artikel over `De wording van Mohammed C.' vast. Hierin wordt de radicalisering van Nederlandse moslims verklaard. Een aantal politici en opiniemakers die ,,moslims niet als Nederlanders beschouwen'' hebben het klimaat deels zelf geschapen, meent het blad: ,,Aan de Nederlandse moslims is nog niet één keer onomwonden gezegd dat zij de volledige vrijheid hebben om volledig moslim te zijn. Alle uitspraken die daarop lijken, eindigen altijd met zoiets beledigends als `mits binnen de grenzen der wet'.''

Dit `Tijdschrift over het Midden-Oosten, Noord-Afrika en islam' kwam voort uit een fusie van Soera en Sharqiyyat, het wetenschappelijk tijdschrift van de Nederlandse Vereniging voor de Studie van het Midden-Oosten en de Islam (MOI). Het thema van het eerste nummer, Marokko, werd gekozen vanwege de vierhonderdjarige vriendschapsbetrekkingen met Nederland. De moord op Theo van Gogh leidde tot een reeks bijdragen over radicalisering en terreur in de moslimwereld. Want sinds 2 november 2004, wordt in het hoofdredactioneel commentaar geconstateerd, ,,is de islam nog meer dan voorheen verworden tot het groene gevaar''. Het feit dat onder ,,zowel (voorheen) linkse denkers als rechtse publicisten'' de opvatting leeft dat ,,de islam niet verenigbaar is met de westerse democratie'' komt voort uit onwetendheid. Daar wil ZemZem wat aan doen.

In een voorpublicatie van Abdelkader Benali wordt de kloof beschreven tussen de oudere generatie Marokkanen en hun veel Nederlandser georiënteerde kinderen. Zoon Joesoef ergert zich aan zijn vader, die zegt: ,,Eens een Marokkaan, altijd een Marokkaan.'' Dit fatalisme wordt beschouwd als ,,een Marokkaanse, Arabische, Berberse ziekte bij uitstek''. Uit een artikel over de `Mokro-rap' blijkt hoe Marokkaanse jongens die zich vaak achtergesteld en gediscrimineerd voelen, naar het voorbeeld van de muziek uit de zwarte getto's in Amerika, hun onvrede uiten. De auteur breek een lans voor de Hirsi Ali Diss van de groep DHC, die vorig jaar hevige verontwaardiging veroorzaakte. De song maakt naar zijn oordeel duidelijk ,,hoe diep de indruk van `disrespect' door autochtonen ten opzichte van Marokkanen'' zit.

Ook met de politieke uitingsvorm van `de moslimidentiteit' wordt in Nederland volgens Mohammed Benzakour `tendentieus en krampachtig' omgesprongen. De weerzin tegen de AEL en zijn leider Abou Jahjah is het gevolg van een diepgeworteld westers wantrouwen jegens moslims, betoogt de publicist. De partij streeft redelijke belangen na, maar kan blijven rekenen op ,,een stroom van redeloze tegenkrachten'', aldus Benzakour, zolang in Nederland en België de moslim wordt gezien als `die Ander' en niet als volwaardig burger.

ZemZem biedt een tegengeluid, dat vaak verfrissend en soms ook discutabel is. Zo wordt er wel erg sterk gehamerd op de `self-fullfilling prophecy' waarvan moslimfundamentalisme in Nederland het gevolg zou zijn: ,,Men roept dat de islam radicaal is en juist dat stimuleert de radicalisering van moslims.''

ZemZem, verschijnt 3 keer per jaar, €7,50