Seksslavernij in de polder

De Kraggenburgse dierenpornozaak staat bol van gruwelijke details over seksuele handelingen die drie asielzoeksters in een loods moeten verrichten.

In een doodstille rechtszaal leest rechter G. Blomsma voor uit een verklaring van twee Afrikaanse asielzoeksters. Hoe ze in een loods in Kraggenburg werden verkracht door Philip M. en Ed van E. Hoe ze een van Eds rottweilers moesten bevredigen. Hoe de vrouwen huilden en schreeuwden om hulp. Hoe Marino M., de broer van Philip, overal foto's van maakte.

Als Blomsma uit het dossier voorleest hoe Ed een pistool in de mond van een van de vrouwen drukt, beginnen Marino M. en zijn vriendin Lorensia F. stilletjes te snikken. Blomsma kijkt op: ,,Dus alles is gebeurd zoals de meisjes dat zeggen?'' Ineengedoken in het beklaagdenbankje knikken beide verdachten bijna onmerkbaar.

Philip, Ed, Marino en hun vriendinnen, Rosie B., Gerda de V. en Lorensia staan in Lelystad terecht wegens de ontvoering, de verkrachting, de gedwongen seks met honden en het prostitueren van drie Afrikaanse asielzoeksters uit België in april vorig jaar. Ook worden zij ervan beschuldigd plannen te hebben beraamd voor het maken van een pornofilm met dieren waarin vrouwen gedood zouden worden na het afsnijden van ledematen.

Minzaam overziet Ed de rechtszaal. Met een zelfverzekerde glimlach luistert de Rotterdammer naar de details die de rechter voorleest. Hoe de Belg Philip M. een van de vrouwen anaal verkrachtte en de ander dwong het gebruikte condoom op te eten. Hoe ze een zuigfles met de urine van Philip moest opdrinken. Af en toe kijkt Ed achterom, hij knipoogt en zwaait naar familie op de publieke tribune. Hij is zo vaak luidruchtig met zijn advocaat in conclaaf dat de president van de rechtbank hem tot de orde roept. Naast hem zit Philip M. Met zijn armen over elkaar. Hij zwijgt. Onbeweeglijk en zonder antwoord te geven, ondergaat de man de vragen van de rechters.

Ed praat wel. Een simpel sm-spelletje, dat was het, verklaart hij. De meisjes – twee Afrikaanse asielzoeksters die de broers uit Brussel hadden meegenomen – waren op 15 april vorig jaar naar de loods gebracht omdat ze Van E. moesten helpen met het aan de man brengen van sm-attributen op een eroticabeurs in Duitsland. En daarvoor moesten ze oefenen. Ed: ,,We hebben inhoudelijk wat dingen doorgenomen, het was een demonstratiesessie.'' En dat van die honden was al helemaal onzin, houdt Ed de rechtbank voor. ,,Mijn honden houden helemaal niet van vrouwen.'' En bovendien, ,,een hond op vier poten kan je niet pijpen.'' S. Bins-van Waeghening, president van de rechtbank, laat hem naar een foto van de betreffende handeling kijken. Voor het eerst is ook Ed even stil.

Ed bezweert dat de vrouwen vrijwillig meededen. Bins-Van Waeghening veert op: ,,Ik zie op de foto's toch duidelijk angstige ogen.'' Logisch, zegt Ed. ,,Die foto's moeten natuurlijk wel een bepaalde uitstraling hebben.''

De vrouwen weten na twee dagen te ontsnappen. In de nacht van 17 op 18 april ontvoeren Philip en Marino een derde vrouw, ook een Afrikaanse asielzoekster. In plaats van Lorensia is nu Rosie B., de vriendin van Philip, aanwezig als Ed en Philip de vrouw verkrachten. Rosie heeft gehoord wat er gebeurd is, en is wel ,,nieuwsgierig naar dierensex'', bekent ze aan de rechtbank. Ze vertelt hoe zij de vrouw als een paard bereed, haar haren als teugels gebruikte. Ze doet voor hoe ze de poten van de rottweiler vasthield toen ook deze vrouw ,,die dingen moest doen''. Ook nu was Marino fotograaf.

Volgens officier van justitie P. Berden begon het allemaal in februari vorig jaar, toen Philip en Marino elkaar voor het eerst in tijden weer zagen. Philip had een plan om samen met zijn vriendin een escortbureau op te zetten, en wilde dat zijn broer met zijn vriendin meedeed. ,,Avond aan avond zaten ze samen achter de computer'' om via internet klanten te vinden, zegt Berden. Al snel begonnen ze die klanten ook te beroven. Lorensia en Rosie, die wat ,,hand- en spandiensten'' hadden verleend, wilden niet meer meedoen. Dus hadden de broers nieuwe vrouwen nodig.

Op 4 april pikken de broers de eerste vrouw in Brussel op. Volgens de officier werd zij ontvoerd toen zij uit de kerk kwam, de broers zeggen dat zij haar vanachter een raam hebben weggehaald en dat zij vrijwillig meeging. Zij wordt naar het huis van Marino en Lorensia in Almere gebracht. Berden: ,,Zij moest worden afgericht voor het werk.'' Vijf dagen later wordt een tweede vrouw uit Brussel gehaald en daar opgeborgen.

Op 15 april verhuizen de meisjes naar Kraggenburg. Na hun ontsnapping twee dagen later brengen de broers een derde vrouw van Brussel naar de loods. Zij ontsnapt, als Ed na de verkrachtingen in slaap valt. Naakt rent ze naar een boerderij even verderop. Ed en Philip zijn volgens de officier in paniek, want ze hebben intussen contact met een ,,Hans Horse'' uit Duitsland die wel een pornofilm met paarden wil maken, en zij moeten de meisjes leveren. Andere contacten, ook uit Tsjechië, willen misschien een snuff movie maken, waarin de meisjes ,,na het afsnijden van ledematen'' vermoord zullen worden. Zover komt het niet. Gealarmeerd door de vluchtende vrouw houdt de politie alle verdachten aan.

Marino, Lorensia en Rosie voelen zich vooral slachtoffer. Philip, zeggen zij keer op keer, is de aanstichter van het kwaad. Hij dwong hen mee te doen. Rosie was al eens bijna door Philip gewurgd, Marino was geregeld geschopt en geslagen. ,,Ik wilde eruit stappen, maar ik kon niet. Ik vermoedde wat er ging gebeuren'', huilt Marino.

Bins-Van Waeghening grijpt in de uitpuilende fotomap. Ze houdt een afdruk omhoog van een bang kijkende vrouw, geboeid, naakt op een stoel, met een bal in haar mond en klemmen op haar tepels. Bij Marino thuis gemaakt. ,,Hoe kan het nou, dat u toen niet dacht, ik moet met Philip breken? Waarom loopt u niet weg, waarom gaat u niet naar de politie?'' Marino: ,,Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.''