Heeft iemand haar alsjeblieft gezien?

`We zijn echt overal geweest, in wel dertig ziekenhuizen. Overal gevraagd: `kennen jullie dit meisje?'

,,In een van de ziekenhuizen kwam een man naar ons toe. Hij werkte op Phi Phi, het eiland in Zuid-Thailand waar de familie op vakantie was toen de tsunami toesloeg. `Ik heb haar gezien', zei hij. `Ze klom een heuvel op, helemaal in tranen, een bebloed gezicht.' We hebben dat vier keer aan hem gevraagd, we wilden er zeker van zijn. Hij sprak prima Engels, toch lieten we een Thaise verpleegster het nog een keer navragen.

,,Dominique, haar zusje en ouders waren met zijn vieren uit Bangkok gekomen, daar waren ze vier dagen geweest. De avond ervoor waren ze op Phi Phi aangekomen in het Cabana Hotel. De volgende ochtend, na het ontbijt, gingen ze naar het strand. Dat uitzicht daar, geweldig. Ze hebben er vijf minuten van kunnen genieten. Het was de hel in het paradijs.

,,Haar moeder, vader en zusje Isabel van twaalf raakten elkaar kwijt maar kwamen alledrie terecht in het ziekenhuis in de stad Phuket, daar liggen ze nog steeds. Haar vader, mijn broer, had beenwonden die gingen ontsteken door het vuile water en is al een paar keer geopereerd. Zij konden haar dus niet gaan zoeken. Ik ben hier vorige week aangekomen, net als de beste vriendin van Dominiques moeder en haar man. Op het moment dat we gingen, waren we heel realistisch. Ze kon overleden zijn, weggespoeld of nog in het water drijven. Maar we wilden het kleine beetje hoop dat we hadden, vasthouden. We dachten: als ze het overleefd heeft, is ze in shock. Ligt ze in een ziekenhuis, kan ze niet zeggen wie ze is.

,,Op oudejaarsdag ben ik naar Phi Phi geweest. Ik moest het zien, een beeld krijgen. Ik was op zoek naar hun ding, hun paradijs. Je moet weten: Phi Phi is een eiland met aan twee kanten heuvels en in het midden een smalle strook laagliggend land. Daar staan de meeste hotels en ging het water in een keer overheen.

,,Als je daar nu kijkt zie je de bulldozers de huisjes platstampen, ruik je de stank. Er zijn nog veel mensen niet gevonden. Ik ging erheen met posters, of er mensen waren die haar alsjeblieft gezien hadden. Maar er waren geen mensen meer. Ook hebben we dit hele eiland waar we nu zijn volgehangen met posters. `Dominique, 17 years, tanned, she has a tongue piercing'.

,,Een paar dagen geleden kreeg ik een fax uit Nederland, van mensen die voor ons aan het zoeken waren. Op websites kon je zien wie waar was, gewond of niet. Dominoque de Vries, ja met een `o', lag gewond in een ziekenhuis, hier in Phuket. Dominoque uit de UK. Het bleek een misverstand.

,,Tegelijkertijd gingen er verhalen rond over gewonde kinderen die ontvoerd worden. Dominiques moeder is Indonesisch. Iemand zou haar meegenomen kunnen hebben omdat ze op een Thai lijkt.

,,Grappig trouwens: haar moeder belandde direct na de ramp in een overheidsziekenhuis, zonder ramen. Op de plastic matrassen zitten nog uitwerpselen en als je daar ligt word je verzorgd door je familie. Dominiques vader ziet er niet Indonesisch uit en belandt in een klasse-ziekenhuis.

,,Dominique kon inmiddels alles zijn: ontvoerd, gewond, dood. Mensen van een Portugees identificatie-team waren vragen komen stellen aan haar ouders. Of ze sieraden aan had? Of ze nog beter beschreven kon worden? Uit Nederland kwamen gegevens over haar gebit. Ze had een touwtje achter haar tanden, zo'n plaatjesbeugel van binnen. Eigenlijk vreesden we toen al het ergste.

,,Gisteren om vijf uur hoorden ze het. In het ziekenhuis, van mensen van het identificatieteam. Haar lichaam was gevonden en geïdentificeerd aan de hand van de gebitsgegevens, de tongpiercing en de beugel. Ze lag in een tempel in Krabi, bij Phi Phi op het vasteland. Een man van het team had een ring van Dominiques vinger meegenomen. Die was van haar moeder.

,,De wereld stort in, knalt in elkaar.

,,Zolang je geen bevestiging hebt, blijft er een sprankje hoop. Natuurlijk, wij hebben ook op elkaar ingepraat: `Probeer realistisch te zijn, ze kan overleden zijn'. Al die tijd word je heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Maar dan, gisteren, was het in één keer afgelopen. Meteen is dat besef er: Verdomme, ze is er niet meer, hoe kan dat nou? Do'tje is er niet meer.

,,We zijn heel boos geworden op de ANWB-alarmcentrale. Die vroegen ons van de week: `Wanneer kan de familie De Vries weer naar huis?' Ik kon alleen maar zeggen: `Zou u weggaan als uw kind nog niet gevonden was?' Gelukkig stuurden ze een traumapsycholoog. Vanochtend hadden we een gesprek met hem. Wat verwachten we als we teruggaan, vroeg hij ons. Ik leef nu heel erg vooruit. Kijk door, denk aan mijn eigen kinderen. Ben ook blij dat ik hier geweest ben, andere mensen ontmoet heb die Dominique ook zochten. En dan ook nog eens al die mensen in Nederland, wat zij allemaal gedaan hebben.

,,Mijn broer wilde nog niet praten met die psycholoog. Hij wilde ook geen slaappillen, maar alle flarden op zich af laten komen. Het hard laten aankomen.Verwerken. Gewoon meemaken, niet verduisteren met pillen. Zo staat dat ook in een boekje van slachtofferhulp, dat we kregen. Pillen vertroebelen.

,,Je moet daar professioneel mee omgaan, denk ik. Als je een blindedarmontsteking hebt, word je geholpen door een specialist. Als je een kind verloren hebt, ga je ook naar een specialist. Natuurlijk, verwerken moet je zelf doen. Alleen. Maar je loopt tegen dingen aan. Laat een professional dan maar inschatten hoe ver je bent.

,,Nu moeten we verwerken. Dit hoort er ook bij, erover praten, dit straks in de krant lezen. Er is zoveel te rouwen. Hier zijn ze nu al twee weken zonder haar, maar het zal straks lastig zijn zonder haar thuis te komen.

,,We hebben een verklaring opgesteld en uitgedeeld. Aan mensen van de ambassade, aan anderen die ons geholpen hebben, aan mensen van de media. `De familie verkeert in diepe rouw', staat erop in het Engels, `desondanks zijn ze opgelucht dat er een einde is aan de onzekerheid'. We hebben dat gedaan zodat mensen nu weten dat er een einde is. Heel Nederland heeft meegeleefd.

,,Gisteren liep ik rond in het crisiscentrum, hier bij het gemeentehuis van Phuket, de plaats waar alle ambassades zitten en mensen komen zoeken. Een Thaise mevrouw, geen tanden in haar mond, wil me haar baby geven. Ik kon dat kind niet aanpakken. Ik heb haar geld gegeven en met mijn armen tegen mijn borst gedrukt. Kijk, zo. Om te zeggen dat ze het kind liefde moest geven. Mensen zijn hier massaal hun kind kwijtgeraakt en zij wil haar baby afgeven voor een beter leven. Dat hebben we hier meegemaakt.'

Rectificatie / Gerectificeerd

Foto De Vries

De foto bij het artikel Heeft iemand haar alsjeblieft gezien? (8 januari, pagina 34), over de zoektocht in Thailand van Eric de Vries, werd gemaakt door Patrick Guitjens.

    • Freek Staps