Een elitaire zwarte school

Yasmine Zerktouni (15), geboren in Heerlen, zit op school in Casablanca, met hippe Marokkaanse snobjes. En nergens een hoofddoek te zien.

Ik zit op een zwarte school. Negentig procent van de leerlingen is van Marokkaanse afkomst, meer dan genoeg om Nederlandse ouders de stuipen op het lijf te jagen. En toch is mijn school, het Lycée Lyautey, een van de meest prestigieuze en felbegeerde van heel Marokko.

Elk jaar weer wordt de school overspoeld met zoveel aanvragen voor inschrijvingen dat de wachtlijsten buitensporig lang zijn. De school kan zich dus een zeer streng toelatingsbeleid permitteren, dat gebaseerd is op discriminatie op grond van nationaliteit, dat wil zeggen: allochtonen – bedoeld wordt hier EU-leerlingen met uitzondering van Fransen – hebben voorrang op voorwaarde dat ze dubbel schoolgeld betalen. Voor autochtone – lees: Marokkaanse – leerlingen geldt dat ze voor de kleuterklas een toets moeten afleggen. Persoonlijk heb ik mijn eerste toelatingsexamen moeten afleggen toen ik amper drie jaar oud was met als resultaat: gezakt. Gelukkig kreeg ik een jaar later een herkansing. Tenslotte kun je het altijd nog proberen via corruptie. Boze tongen beweren dat sommige `nouveaux riches' een plek voor hun kinderen afkopen door middel van een goedgevulde enveloppe. Zeker is dat het altijd handig is relaties op hoog diplomatiek niveau te hebben.

Omdat het maar zo weinigen lukt op deze felbegeerde school een felbegeerde plek te bemachtigen, worden we ook wel de `jeunesse dorée' genoemd. Zo bevind ik mij dan op de schoolcampus tussen zo'n 4.000 leerlingen, merendeels verwende afstammelingen van wat zichzelf tot de elite van Marokko rekent.

Zij zijn de hoop op een betere toekomst van Marokko! Een voor een arriveren ze aan de schoolpoort, niet op de fiets, maar gebracht door hun pa in een dikke Mercedes, door hun ma in een vette four-wheel-drive, of door hun chauffeur in een middenklasser.

Knappe meiden, op hoge hakken, in hippe superstrakke merkkleding, importeren de laatste modetrends uit Parijs. De kledingcode is duidelijk: hip en uitdagend, nergens hoofddoekjes of sluiers want die zijn gewoon verboden op deze seculiere school. De rugzakken zijn zonder uitzondering van Eastpack, in combinatie met pareltasjes. De jongens stappen slaperig uit hun auto, hun chauffeur nog uitkafferend die misschien te vroeg, te laat, te snel of te langzaam was. Een pot gel in de haren, gekleed in Energie en Von Dutch-kleren, sigaret tussen de vingers en nog opscheppend over het superweekend dat ze hebben gehad. De juiste merkbril of mobiel maken het geheel compleet.

Achterstandsleerlingen komen hier nauwelijks voor. Leerlingen die niet optimaal presteren nemen gewoon een privé-lesboer thuis of gaan naar een van de bijles-instituten die overal als een ware sprinkhanenplaag opduiken om de schoolprestaties nog wat op te krikken. Alsof het niet al meer dan genoeg is om je van acht uur 's morgens tot zes uur 's avonds op school te vervelen, kiezen ze ook nog eens vrijwillig voor deze avondscholen. Voor de leraren is dit bijlesklussen natuurlijk lucratieve business.

Iedereen is gefixeerd op de beta-vakken en wil koste wat kost exact kiezen. Wie denkt dat er helemaal geen problemen zijn op deze zwarte school, heeft het mis. Ook jongeren met een gouden randje kunnen voor overlast en ongemak zorgen. Ze permitteren het zich om tijdens de lessen, voor zover ze niet spijbelen, uitgebreid over hun nieuwste mp3-speler of de laatste mobiel te kletsen en de laatste roddels door te nemen. De meiden gebruiken de les, behalve om te babbelen en te sms-en, om hun make-up bij te werken en hun nagels te vijlen. Ze tonen weinig respect voor de leraren in het algemeen en voor de leraar Arabisch in het bijzonder. Niemand mag deze leerlingen tegenspreken want dat zijn ze niet gewend: thuis immers staat het voltallige personeel altijd klaar om aan al hun grillen, eisen en wensen tegemoet te komen, of ze nu ergens onverwacht naar toe gereden willen worden, of plotseling trek krijgen in verse chocoladecake.

En dan te bedenken dat deze snobs op een Nederlandse school niets meer of minder dan doodgewone `kutmarokkanen' zouden zijn!

    • Yasmine Zerktouni