Cuijk Boxmeer

Joyce Roodnat wandelt door Nederland en de rest van de wereld. Deze week in Noord-Brabant, in het Land van Cuijk.

Ha, de Nutriciafabriek. Ik zie de blauwe letters boven de entree en hoor een lepeltje schrapen over de bodem van een zoet ruikend bordje. Man krijgt, zegt hij, een visioen van vrouwen met dikke armen roerend in ketels pap. Ieder zijn wereld.

We klimmen op de dijk langs de Maas. Niks pap. Kolen. Een meterslang schip, overlangs beladen met zwart gekorrelde bergen, glijdt voorbij, de afgebeten golfslag glimmend om zijn boeg. De wind duwt ons op van opzij. Link als een looien wurm zwenkt de Maas door het heuvelende land met hoeves in schutkleuren. Intussen aait een slinkse zon de wolken over hun buiken tot ze paars zien.

In het vooruit doemt een gestreng bakstenen monster op, met spitse boogramen en -nissen: vanaf de dijk is het Kruisherenklooster een oefening in perspectief. Vanachter het kloosterhek is het een kinderboerderij. Een Veluwse bok, langharig tuig met spleetpupillen en vervaarlijke hoorns, draaft aan, vijf vrouwen in zijn kielzog.

Een grasdijk brengt ons met schuinse halen landinwaarts, naar de bomen en de struiken. Bobbelig weideland nemen we via veldwegen en met overstapjes over het prikkeldraad. De vele meidoornheggen en rozebottels gloeien van de bessen en zitten vol heggemussen, sijsjes en wat roodborsten (die vloeken een beetje met de bessen).

De zon zet de horizon op scherp, het gras op groene stroom, de contouren van de wilgen op scherpgeslepen. Ik kijk om: uit een oogvormig gat in de wolken reiken steile bundels licht naar de aarde. Daar is de Maas weer, en een over te steken riviertje. Er ligt een gezellig scheve stalen balk bij wijze van brug overheen. Ho!, de Stichting Lange Afstands Wandelingen (die van ons wandelboekje) verkondigt met een bordje een routewijziging en verwijst naar aangepaste markering. We moeten weg van de Maas, wijst die.

Man betoont zich weerbarstig, ik eis gehoorzaamheid: ,,Ze schrijven zoiets niet voor niets.''

De omleiding ontaardt in wandelcorvee onder Oeffelt, en een bord van Staatsbosbeheer raadt die `verboden' route zonder enig voorbehoud aan. Zonder dat routeboekje waren we beter af geweest. ,,Zo wordt gezagsgetrouwheid gestraft'', triomfeert man.

Ik baal. Maar ik hoor de Oeffeltse harmonie oefenen (`Bridge on the River Kwai') en zie de verweerde resten van de `Koninklijke Schietvereniging Juliana' (kleiduiven?), daardoor kan ik er weer tegen. Helemaal als we terug op de route mogen, de melancholiek omhaagde graslanden in, en hele diepe plassen door. We zompen smakelijk naar Boxmeer, waar ons een grijsgekapte non passeert in een turquoise Saab met een nummerbord uit de jaren zestig.

Dan is alles allang weer goed.

15 km. Kaarten 1-4 uit: Maas- en Peelliniepad. Uitg. Wandelplatform-LAW, Amersfoort, 2002. Tel. regiotaxi

0900 8294467.