In waarheid verloren

Op het Spaanse eilandje Formentera plukt de najaarswind al aan de laatste zomerdagen, wanneer Lucía uit Madrid er aan het lege strand naar de oceaan staart. Ver weg is de horizon, zo ver weg als haar leven gisteren.

De man om wie Lucía treurt, is er niet meer en iedere golf die aanrolt neemt een herinnering mee, zilt in Lucía's ogen. In Lucía y el sexo, een ballade over liefde en dood zoals alleen de Baskische meesterfilmer Julio Medem (La ardilla roja, Tierra) hem kan maken, liggen herinneringen echter dicht bij dagdromen, dicht bij verlangens dieper dan de zee. Zo dichtbij, dat de jonge serveerster aan de vloedlijn, verteerd door verdriet, achter de realiteit reikt en in haar eigen waarheid verloren raakt. Zo geleidelijk vervagen heden en verleden, werkelijkheid en wens, feiten en hersenspinsels, dat al deze elementen zich ook in de waarneming van de kijker samenvoegen tot een wonderlijk en droevig amalgaam waarin geen kompas de plaats van Lucía onder de sterren kan bepalen. Wanneer Medem Lucía doet terugkijken naar haar ontmoeting en leven met de getroubleerde schrijver Lorenzo, welt een gepassioneerde en fysieke relatie op die – zo voorvoelt de kijker – ergens op een tragische wijze spaak zal lopen. Vrijmoedig filmde de regisseur de diverse vrijscènes, waarin vrouwelijk en mannelijk naakt onkarakteristiek gelijkwaardig worden weergegeven – in de drukkende zomermaanden van Madrid spelen Lucía en Lorenzo met elkaar alsof ieder spel het laatste kan zijn. En wat in de Nederlandse film doorgaans van een ontnuchterende platheid is, is hier warmbloedig, oprecht en zelfs geestig: aardse en minder aardse elementen vervloeien geheel natuurlijk met elkaar. Daarbij vullen spontaniteit en temperament van hoofdrolspeelster Paz Vega Lucía y el sexo letterlijk met leven – begeleid door de fijnzinnige, soms aan Satie-Gnossiennes refererende pianothema's van componist Alberto Iglesias. En dat een Medem-slotscène met niets te vergelijken valt, ja, al het voorgaande in perspectief plaatst, bewijst ook dit wederom virtuoos cirkelvormige verhaal van rouw en verlangen.

Lucía y el sexo (Julio Medem, 2001, Spanje/Frankrijk), Canvas, 0.55-3.00u.