`Ik heb gezegd: ik treed niet af, ik treed op'

Op aandrang van Pim Fortuyn ging wethouder Wim van Sluis de politiek in. ,,Ik zie het schandaal in de haven toch vooral als een zakelijke aangelegenheid.'

`Ik heb al vroeg in mijn leven geleerd dat wat er ook gebeurt, je geen medelijden met jezelf moet krijgen. Ik weet ook dat ik mijn boterhammetjes heel goed kan verdienen zonder het Havenbedrijf of de gemeente Rotterdam. Ik heb mijn vermogen voor het merendeel zitten in Daamen en Van Sluis, een accountants- en fiscaal adviesbureau waar zo'n veertig mensen werken. Een bureau met veel klanten in de haven. Die achtergrond maakt dat ik redelijk ontspannen zit in wat achteraf `het havenschandaal' is gaan heten. Want ondanks de enorme impact van deze affaire zie ik het toch ook allemaal als een zakelijk iets. Daarom heb ik na het uitbreken van de zaak ook gezegd: `ik treed niet af, ik treed op. Er is een probleem en dat gaan we oplossen.' Van Pim Fortuyn heb ik geleerd niet weg te lopen als het moeilijk wordt. En laten we eerlijk zijn, hoe schadelijk en vervelend de affaire ook is, het havenschandaal is anderzijds ook een fantastisch dossier. Spannend en een soort thriller die alles in zich heeft. Als havenwethouder en president-commissaris van het Havenbedrijf heb ik me na 26 augustus geen seconde hoeven vervelen. Je probeert de schade zoveel mogelijk te beperken, crisismanagement. Daar ben ik redelijk bedreven in. Hoewel het schokkend blijft dat uitgerekend op een moment dat de haven economisch uit het dal kroop een blanco cheque is getekend die de hele zaak weer op zijn kop dreigde te zetten.

Nog erger is dat ook je familie wordt meegesleurd. Je leven komt op zijn kop te staan. Ik ben getrouwd en heb drie kinderen en je staat toch wel even met je oren te klapperen als je oudste dochtertje uit school komt en zegt: `Papa, ga jij nu ook de gevangenis in?' Zoals mijn zoon van 19, die licht gehandicapt is, na de dood van Pim Fortuyn mij vroeg: `Papa, word jij nu ook doodgeschoten?' Mijn vrouw vond het toch maar zozo dat ik de politiek in ging. Maar ik ben overgehaald door Fortuyn. Terwijl ik zelf nog geprobeerd heb hem van een politieke carrière af te houden. Ik heb gezegd: `Pim, je bent homo, uitgesproken en controversieel. Geen goede basis om hier aan te beginnen. Zou je het wel doen?' Maar twee jaar na de dood van zijn moeder wilde hij per se de politiek in. Eerst mocht hij niet van zijn moeder.

Ik koester geen rancune tegen Willem Scholten. Hij heeft veel voor de haven gedaan en ik wens hem het allerbeste toe. Ik zie hem niet meer. Zakelijk was het punt bereikt dat we als commissarissen afscheid van hem moesten nemen. Volgens sommigen heeft het toezicht op Scholten gefaald. Maar ik blijf er bij: hoe kun je maatregelen nemen tegen dingen waar je zelf het bestaan niet van weet? Over een maand moet duidelijk worden of er eventuele strafvervolging tegen Scholten wordt ingesteld.

Los van de eventuele financiële schade is het Havenbedrijf qua imago gelukkig niet beschadigd. Als ik in het buitenland ben bij de grote klanten dan is het havenschandaal geen issue. Het enige dat de grote traders belangrijk vinden is de vraag of de infrastructuur goed is en of Rotterdam voor hun handel goed bereikbaar is.

Om die reden is de aanleg van de Tweede Maasvlakte van cruciaal belang voor Rotterdam. Er is een nut-en-noodzaakdiscussie afgerond en we hebben een contract met de rijksoverheid. Ik heb dus geen enkele reden aan te nemen dat de aanleg van de nieuwe Maasvlakte wordt vertraagd en wil dat in ieder geval in 2006 de eerste steen de Noordzee in wordt geplempt om een signaal aan onze klanten te geven dat er nu ook daadwerkelijk iets gebeurt op dit punt. Wel hebben we wat de Maasvlakte betreft geleerd van de discussie rond de Betuwelijn. En wel dit, dat je de overheid nooit verantwoordelijk moet maken voor het bedrijfsmatige resultaat. Je moet daar zelf invulling aan geven en de zaken niet nodeloos gecompliceerd maken. Bij de aanleg van de HSL en Betuwelijn zijn bussen met Kamerleden het land in gegaan en bij ieder dorp waar ze stopten kwam er weer wat bij. Zo werkt het bij de Maasvlakte niet.

Ik denk dat we met de benoeming van Hans Smits als president-directeur van het Havenbedrijf de juiste vent hebben. Ik ben er bijna vier maanden mee bezig geweest en sta voor 300 procent achter deze keus. We wilden een directeur hebben die geen binding had met de haven. Voor de rest ben je een soort bondscoach. Ook bij het Havenbedrijf moet je het als coach doen met de spelers die je hebt en bemoeien zich 16 miljoen mensen met de opstelling, waarbij niemand het met elkaar eens is.'