Hangplek voor ouders

In het mededelingenblad van de basisschool van onze jongste klagen de leerkrachten dat ze last hebben van `hangouders'. Ouders, meestal moeders, die overlast bezorgen omdat ze op het schoolplein blijven kletsen als zoon of dochter allang in de klas is afgeleverd. Het schoolplein blijkt een markt voor alle materiële en immateriële waar die onontbeerlijk is voor het ouderschap. Daar worden oppassen en tweedehands fietsjes geregeld. Een plek voor ouderlijke zelfhulp en collegiale steun: ,,Ik word gek van Japie. Hij is zo druk en de juf klaagt dat hij in de klas niet te houden is.'' Of: ,,Wat zie jij moe. Als ik jouw kinderen nou meeneem na school, dan kan jij proberen bij te slapen.''

Het schoolplein is wat vroeger de dorpspomp, de wasplaats of de kruidenier was: een plek waar moeders elkaar treffen en nuttige informatie uitwisselen. Een buffer voor het ouderschap. Waarom dan niet een echte hangplek? Een afdakje in het zicht van de voordeur, met een reling om lekker tegen te hangen en een bord waarop advertenties voor oppassen, kinderwagens en het opvoedspreekuur hangen? Uit de regen en zo geplaatst dat de kinderen niet gestoord worden, maar waar de voordeur van de school wel in het zicht is? En: wie weet verschijnen dán ook de vaders op het schoolplein!