Buitenwereld

Voor armoedebestrijdster Wilma Kuiper (43) wordt 2005 het jaar waarin haar stichting om minima te helpen wordt opgeheven.

Het gaat Wilma Kuiper niet om haarzelf. Zíj heeft een goede opleiding, werkervaring, capaciteiten en een man die verdient. Maar haar cliënten niet: bijstandsmoeders, arbeidsongeschikten en andere minima. ,,Echt arme mensen, die nu al maandelijks tekortkomen en die wanhopig zijn over de maatregelen die in 2005 worden doorgevoerd. De ziekenfondspremie wordt hoger, de eigen bijdrage ook. Gesubsidieerde banen worden afgeschaft en woonlasten stijgen.'' Kuiper werkt voor een groeiende groep mensen die dagelijks moeten kiezen tussen noodzakelijke uitgaven: ,,Koop ik die veters of toch een brood?''

Kuiper raakt volgend jaar haar baan kwijt bij minima-netwerk Sjakuus. De stichting wordt opgeheven omdat het ministerie van VWS de subsidie van 900.000 euro beëindigt. ,,Bestrijding van armoede past niet meer bij de beleidsprioriteiten van het nieuwe subsidiebeleid'', schrijft staatssecretaris Clemence Ross-Van Dorp (CDA) erover aan de Tweede Kamer. Kuiper heeft recht op een WW-uitkering en wachtgeld, dus zij wordt zelf niet arm.

Ze werkt sinds zes jaar bij Sjakuus. Met vier anderen maakt ze een nieuwsbrief voor en over minima en brochures over concrete onderwerpen: de nieuwe Wet werk en inkomen, of minimabeleid van verschillende gemeenten. Ze wil daar volgend jaar mee doorgaan, maar of dat kan is onzeker. Alleen als ze per project per brochure subsidie of fondsen aanvraagt en krijgt. Dat wil ze proberen. ,,Ik kan die mensen niet in de steek laten. Wij zijn de enige stem van de minima in dit land. Die wordt door onze opheffing het zwijgen opgelegd.''

Kuiper is woedend. ,,Bittere armoede neemt toe. Ik hoorde bij het Leger des Heils in Almere dat er complete, Nederlandse gezinnen aankloppen voor onderdak.Ik was laatst bij een opvanghuis in Leeuwarden en daar stond een tafel van vijf meter lang met een berg broden erop van een meter hoog! `Die zijn morgenochtend allemaal op', zei die man. `De vraag is zo groot'.'' Zulke voedselbanken zijn particuliere initiatieven die volgens Kuiper als paddestoelen uit de grond schieten.

Nederland lijkt steeds meer op Amerika, in negatieve zin, vindt Kuiper. ,,Dit kabinet zegt: werk is de enige weg uit de armoede. En dat ieder individu zijn eigen verantwoordelijkheid moet nemen. Dat is waar. Maar tegelijk maakt de regering het juist de kwetsbare mensen moeilijk om die verantwoordelijkheid te nemen. De Melkertbanen verdwijnen volgend jaar. Waar moeten de laagopgeleide, sociaal onhandige mensen dan terecht? Geen werkgever die hen kan aannemen, want ze leveren niks op. En dat weet het Centrum voor Werk en Inkomen, dus dát gaat zich ook niet inspannen om een `hopeloos geval' aan de bak te helpen.''