Binnenwereld

Voor Amsterdammer Wijnand Jongeneel (42) wordt 2005 het jaar waarin hij de grote stad verruilt voor een dorp in Noorwegen

Als er in het Noorse dorp Hafslo feest is, dan komt iedereen met zelfgebakken taarten aanzetten. Want de bakker is stervensduur. En als het huis van één van de bewoners aan een schilderbeurt toe is, dan helpen buren en familie vanzelfsprekend mee. Misschien romantiseert hij dat landleven, geeft Wijnand Jongeneel toe, maar het spreekt hem zo aan dat hij in maart in Hafslo gaat wonen met zijn vriendin Marit die er vandaan komt. Ze verlaten Amsterdam waar het ,,ieder voor zich is'', een stad die volgens hen ,,steeds agressiever wordt''. In Hafslo, zegt Jongeneel, zijn ,,de banden in het dorp hecht. Dat lijkt mij een leuke manier van leven.''

De natuur rondom Hafslo is beeldschoon, zegt Jongeneel. Bos en water. Hafslo ligt aan een tak van de grootste fjord van Noorwegen, zo'n 120 kilometer van zee. Jongeneel: ,,De leegte is zo mooi. Nederland is helemaal vol.'' Hij fietst graag. ,,In Nederland kun je op de fiets geen kant opkijken of je ziet hoogspanningskabels, spoorbanen en snelwegen. In Noorwegen kom je niets en niemand tegen.'' En dan het licht. ,,De kleuren zijn zo helder. Prachtig.'' Ze gaan in een groot houten huis wonen met uitzicht op het water.

Ze zijn niet de enigen die van plan zijn uit te wijken naar Noorwegen, heeft Jongeneel gemerkt. ,,Er is een rare link tussen die streek in Noorwegen en Nederland. De fysiotherapieafdeling van het streekziekenhuis wordt gerund door Nederlanders, net als een winkel en de trekkershutten voor toeristen. Er was onlangs een vacature in Hafslo, die werd geplaatst op internet, en daar reageerden 400 Nederlanders op.''

Hun baan bij boekhandel Scheltema in Amsterdam geven ze allebei op. Ze houden hun huurwoning in de Pijp wel zeven maanden aan voor het geval dat Noorwegen tegenvalt. Jongeneel weet niet of hij in Hafslo werk vindt. Er is een limonadefabriek en ook wel een begin van een toeristische industrie. ,,Ik leer Noors, maar kan me nog niet redden. Ik zal blij zijn als ik productiewerk krijg.'' Ze hebben wat spaargeld om die zeven maanden door te komen.

De sociale controle in het dorp kan ze ook nog lelijk opbreken. Zijn vriendin Marit verliet Hafslo op haar 23ste en trok naar Amsterdam omdat ze leed onder de kleinburgerlijkheid. ,,Maar nu is ze 29 en sinds kort mist ze haar geboortegrond.''

En dan zijn er de Noorse winters. Die zijn lang, koud en erg donker. ,,Als we in oktober beslissen dat we willen blijven, dan nóg wil ik eerst kijken of ik een Noorse winter aankan. Het wordt om drie uur 's middags al donker.'' Mocht de aanpassing te zwaar blijken, dan verlaten ze Amsterdam alsnog. Dan lokt het platteland in Nederland.