Had Balkenende een muzikale jeugd?

Iets vrolijks dan maar. In de donkerste dagen van het jaar kan muziek de stemming verbeteren. Daarom verheug ik me deze weken zowat elke avond op de Top 2000 a go-go. De programma's worden weliswaar uitgezonden rondom de nieuwsjournaals op de andere zenders, maar met een beetje handig zappen kan ik slecht nieuws en goed nieuws aaneenschakelen. Want ik wil en mag natuurlijk niets missen. De andere kant van de wereld mag dan vernield zijn, aan deze kant is er gelukkig nog plaats voor opgetogenheid. Muziek is een afleiding, muziek is er niet voor niets.

Muziek op televisie, vooral de lichte genres uiteraard, stemt mij vrolijk. Live-concerten, opgenomen concerten, muziek met beelden van de muziekmakers, filmpjes met muziek – ze onderdrukken mijn ingesleten neiging tot relativeren. Het maakt mij ook niet uit welke zender op mijn pad komt. Ik zoek en vind. Ik kijk echt zelden naar welke omroep het programma uitzendt. Links boven in beeld wil een subtiel aangebracht logootje mij er nog wel van doordringen wie de boodschapper is, maar effect heeft dat nauwelijks op mij zeker wanneer het mijn muziek betreft. Laat weg, dat logootje, het leidt alleen maar af.

Zo kon ik de afgelopen weken getuige zijn van concertopnamen van U2 in Dublin, Bryan Adams in ik-weet-niet-waar, Bløf met een symfonieorkest in ik-weet-niet-meer-waar, Depeche Mode in het-zal-wel en nog veel meer opwindende optredens waar-ook-ter-wereld. Ze doen me denken aan vroeger, aan de nachtelijke televisieconcerten van Rockpalast aan de Loreley, de locatie waar nu de dramaserie Heimat 3 zich voornamelijk afspeelt. Telkens als ik tijdens mijn nachtelijke tv-sessies Hermann en Clarissa vanuit hun Günderrode-Haus over de Rijn zie kijken, zie ik in mijn verbeelding weer die prachtconcerten van toen. Mythisch bijna.

De volumetoets gaat bij die televisieconcerten op bijna-maximaal, zodat mijn huisgenoten elders kunnen horen waar ik zo gek van word. Ook bij de Top 2000 a go-go heb ik de volumetoets paraat en raak ik hem regelmatig met grote gretigheid aan. Het aanstekelijke enthousiasme van presentator Matthijs van Nieuwkerk en zijn discjockey Leo Blokhuis alarmeert mijn sensoren. Want daar komen ze: The Band (veruit de beste groep aller tijden, nietwaar?), Frank Zappa (zoek eens op: www.zappa.com en je kunt wat beleven), Jimi Hendrix (altijd fascinerend), Lou Reed, Neil Young, The Little River Band, Bachman-Turner Overdrive, The Who, ach, te veel om op te noemen. En dat allemaal elke dag een uur lang. Wat leven we toch in weelde. Dat we dit nog mogen meemaken.

Op elke quizvraag (waar is dit de intro van?, wie is de zanger rechts?) weet ik het antwoord. Alleen niet wanneer Nederlandstalige soep als die van André Hazes wordt opgediend. Dat wil ik niet weten. Die vragen stellen ze maar op de volkszenders. Fascinerend is ook de muzikale kennis van bekende Nederlanders. Gisteren was Felix Rottenberg te gast, als bewonderaar van Jimi Hendrix. Toe maar: And the wind cries Mary. Zo leer je die mensen ook eens beter kennen. Wat zouden grijze pieten als Balkenende, Zalm, Wilders, Cruijff of Willem-Alexander voor muzikale smaak hebben? Dat wil ik weten. Dan leer ik die mensen beter kennen en krijg ik meer waardering voor hen, als mens dan.

Ach, ik weet wel dat het geen MTV is of zo'n andere muziekzender met clips en andere lichtflitsfilmpjes. Maar daar vind ik te weinig van mijn smaak. Van Nieuwkerk en Blokhuis en hun immer vrolijke en bier drinkende gasten doen me beseffen dat ik een inspirerende jeugd heb gehad. Muziek doet wonderen, weet ik weer dankzij de Top 2000 a go-go.

Het wordt trouwens uitgezonden op Nederland 3, en is van de NPS. Ik heb het opgezocht. Ik weet overigens niet of de programma's tevoren zijn opgenomen. Dat zou best kunnen. Dat slotfilmpje van gisteren, als aankondiging voor de aflevering van vanavond. Toeval? Barrie McGuire zingt in 1965 The eve of destruction. Toen was er al de dreiging van vernietiging. Muziek is van alle tijden.