Wensnieuws

Een wekelijkse greep uit de kiosk. Vandaag `Ode' dat schrijft over alles wat een betere wereld naderbij brengt.

Een blad dat het al bijna tien jaar als zijn missie beschouwt ,,bij te dragen aan vrede en duurzaamheid'' en dat verhalen publiceert ,,die de kloof overbruggen tussen denken en doen, tussen woede en hoop, en de pijnlijke kloof tussen arm en rijk'', daar valt in beginsel weinig op af te dingen. Ode kan de lezer concreet wijzen op de uitputtelijkheid van natuurlijke grondstoffen en de noodzaak van milieubewust ondernemen. Maar het blad is óók zweverig. Met instemming citeert Ode uit het Amerikaanse blad The Futurist, dat het einde van `de egoïstische samenleving' voorspelt: in de toekomst verruilen mensen hedonisme voor spiritualiteit, cynisme voor zorg en overwerktheid voor tijd met familie. Hier is de wens de moeder van de gedachte.

Alles wat een betere wereld naderbij brengt, geldt voor Ode als nieuws. Of liever: wensnieuws. De `Tobintax' bijvoorbeeld, een belasting op snel verdiend geld uit aandelen- of valutatransacties. Of de voortgang van het onderzoek naar energie uit waterstof of zelfs uit fotosynthese. En alle teksten ter wereld zouden eigenlijk op `oerbosvrij papier' moeten gedrukt. In een artikel wordt de berekening van de `ecologische schuld' per land bepleit: ,,Enkele landen verrijken zich ten koste van het milieu en de sociale structuur van vele andere landen'', constateert het blad. Die vele andere (ontwikkelings-)landen zouden hiervoor compensatie moeten krijgen, door gedeeltelijke kwijtschelding van hun schulden bij de Wereldbank en het IMF.

Zo mogelijk nog utopistischer is het omslagartikel van het eerste nummer van 2005 door hoofdredacteur Jurriaan Kamp. Zijn `Idee van het jaar' behelst de afschaffing van de beperkte aansprakelijkheid bij het ondernemen, ,,in potentie een van de gevaarlijkste vormen van menselijke activiteit''. Kamp hekelt de huidige hypocrisie: een huisvader zou er niet over piekeren gif te storten in de tuin waar zijn kinderen spelen, terwijl die er als bedrijfsdirecteur geen been in ziet gif in het oppervlaktewater te lozen. Wanneer je ondernemers en hun aandeelhouders voor overtredingen evenzeer persoonlijk aansprakelijk kunt stellen als particulieren, aldus de auteur, is een strijd mogelijk tegen `uitwassen van het moderne kapitalisme': schadelijke producten, kinderarbeid en milieubederf.

Ode biedt een amalgaan van denkbeelden uit de frontlinie van het antiglobalisme, de milieubeweging en de spiritualiteit. Onder het aloude motto dat een betere wereld begint bij jezelf, voert het blad een aantal `doeners' ten tonele die leven en werken over een bewuster boeg gooit. Een beroemde Franse kok bijvoorbeeld, die het vlees afzwoer en zich specialiseerde in de verwerking van gifvrije groenten. Of een columnist die gebaande religieuze en spirituele paden verliet om een `eigen wijsheid' te vinden. Hij bemerkte dat ,,geloof en gezond verstand heel goed samen kunnen gaan''.

De Ode-lezer maakt deel uit van een geloofsgemeenschap zonder dogma, maar met een onmiskenbaar religieuze inspiratie. Ietsisme in glossy-verpakking, maar wél op oerbosvrij papier.

Ode, verschijnt tweemaandelijks, €7,75.