`Vrouwen zijn nogal vatbaar voor schuldgevoelens'

Hoe combineren mensen hun werk en privé-leven? Deel 11 in een serie: Annie Brouwer-Korf, burgemeester van Utrecht. ,,Niemand is onmisbaar, ook ik niet.''

Het geijkte beeld van een burgemeester is iemand die altijd paraat staat. Klopt het beeld met de werkelijkheid?

,,Ja. Bij dit werk moet ik vaak terugdenken aan mijn studententijd. Ook nu volgen de tentamens elkaar in hoog tempo op. Nu eens in de vorm van een treinbotsing, dan weer een grote brand. Het werk is nooit af. Niet dat ik elke nacht uit mijn bed gebeld word – dat komt hooguit tien, twaalf keer per jaar voor – maar je weet dat het ieder moment kan gebeuren. Dat hou je alleen vol als je in staat bent snel naar de ruststand om te schakelen. Kun je dat niet, dan word je vroeg of laat door een hartaanval getroffen.''

Stel dat zich tegelijkertijd een crisis bij u thuis én elders in de stad voordoet. Waar ligt uw prioriteit?

,,Jaren geleden werd mijn zoon plotseling ernstig ziek. Ik had veel aan mijn hoofd, maar wist dat er maar één logische keuze was: naar huis. Mijn man, de oppas en ik zaten urenlang aan zijn bed gekluisterd. Op zo'n moment denk ik: er zijn zeven loco-burgemeesters en thuis zijn we maar met z'n tweetjes. Niemand is onmisbaar, ook ik niet.''

In de profielen die naar aanleiding van uw installatie verschenen, komt vaak het woord `organisator' voor. U schijnt een meester te zijn in het organiseren.

,,Dat klopt wel ja. En dat komt doordat ik heel eerlijk ben over wat ik wel en niet aankan. In de eerste plaats naar mezelf, maar ook naar anderen. Vrouwen hebben al snel de neiging zich als een supermoeder op te stellen, maar daar pas ik voor. Het kan niet zo zijn dat alles op mijn schouders terechtkomt. En verder ben ik goed in staat het hoofd koel te houden onder grote druk. Echte stress ken ik niet. Dat blijkt tot nu toe een gouden formule.''

`Een typische carrière-burgemeester', kenschetste het voormalige CDA-Kamerlid Ad Lansink u bij uw aantreden. Kunt u zich in die typering vinden?

,,Ja en nee. Bij een `carrière-burgemeester' denk ik aan iemand die op zijn 18de al wist dat-ie burgemeester wilde worden en daar een plan van aanpak voor heeft uitgestippeld. Dat gaat in mijn geval niet op. Ik heb een algemeen idee van waar ik heen wil, maar laat ook veel aan het toeval over. Wel is het zo dat ik graag en veel werk en dat ook al heel lang doe: vanaf mijn 23ste. Niet zozeer om hogerop te komen, maar omdat ik er veel voor terugkrijg. Het geeft mij een enorme kick om obstakels te overwinnen. En ik heb ook veel lol in wat ik doe. Over die aspecten van werkverslaafdheid hoor je zelden iets. Dus bij dezen.''

Hoeveel uur werkt u per week?

,,Zo'n tachtig tot honderd uur. Door de week ben ik zelden voor tien uur thuis en in de weekenden heb ik altijd wel een verplichting. Zo zit ik één zaterdag per maand als korpsbeheerder van de regiopolitie Utrecht een landelijke vergadering voor. Voor een risicovoetbalwedstrijd van de KNVB moet ik al gauw een hele zondagmiddag opofferen. Toch moet gezegd dat ik veel dingen voor mijn plezier doe. Jubilea, feestjes, openingen – ze vallen onder het kopje `representatie', maar ik beschouw het niet echt als werk.''

U bent niet alleen burgemeester, maar ook voorzitter van een zestal besturen, verenigingen en platformen. Doet u dat allemaal binnen werktijd?

,,Sommige van die functies, zoals mijn voorzitterschap van het bestuur van de brandweer en politie regio Utrecht, vloeien voort uit het takenpakket van een burgemeester. Andere, zoals het voorzitterschap van het Reumafonds, niet. Ik merk dat ik veel zaken tussendoor regel. Een overlegje hier, een telefoontje daar. Tussen mijn werk en privé-leven kun je geen duidelijke scheidslijn trekken.''

Uw man is secretaris-algemeen directeur bij de provincie Gelderland. Komt u elkaar vaak tegen thuis?

,,Meestal pas later op de avond en in de weekeinden. Door de week eten we bijna altijd buiten de deur – apart van elkaar. Maar we houden de traditie in ere om voor het slapengaan een glas wijn met elkaar te drinken en de dag door te nemen. Of dat wel voldoende is om een relatie in stand te houden? Ik vind van wel. Het grote voordeel van elkaar weinig zien is dat áls je elkaar ziet, je ook echt wat te delen hebt.''

Werkende moeders hebben nogal eens last van schuldgevoelens. Herkenbaar?

,,Nauwelijks. Sterker nog: ik vraag mij al jaren af waarom alleen moeders daar last van zeggen te hebben. Vaders hebben een even grote verantwoordelijkheid, maar hen hoor je daar zelden over. Maar ja, vrouwen hè? Ze zijn nogal vatbaar voor dat soort zaken.''

Zijn er dingen waar u te weinig aan toekomt?

,,Doorzakken met een goede vriendin, dat kan ik echt missen. Of spontaan bij iemand op bezoek gaan. Ik geef toe dat ik af en toe wat meer aan mezelf zou mogen denken.''