Nieuwe claims voor zakenbanken

Merrill Lynch was heel blij met de overwinning in de door Stephanie Villalba aangespannen rechtszaak wegens seksediscriminatie, evenals de rest van de City. De afgelopen jaren hebben zakenbanken miljoenen uitgegeven aan schikkingen om dit soort rechtszaken te ontwijken. Maar Merrill Lynch hield voet bij stuk in de Villalba-zaak, vanwege de gigantische omvang van haar eisen en het vertrouwen dat de bank had in een goede afloop. Omdat Villalba werd opgevolgd door een andere vrouw, maakte haar claim weinig indruk.

Andere banken zullen ongetwijfeld hopen dat de kostbare nederlaag van Villalba anderen ervan zal weerhouden deze weg te bewandelen. Maar misschien ligt het hoogtepunt in dit soort zaken al achter ons. Zakenbanken hebben al veel gedaan om hun cultuur te veranderen. Bij alle banken werken nu vrouwen op topposities. Verder neemt de prikkel om banken voor de rechter te dagen af nu de drie jaar durende inzinking van de sector achter de rug is.

De maximale vergoeding voor onterecht ontslag bedraagt 55.000 pond (77.800 euro). Het was dus nauwelijks verrassend dat ontstemde en voorheen goedbetaalde vrouwen hun geluk beproefden met claims wegens seksediscriminatie, waarvoor geen maximumvergoeding geldt. Maar de werkgelegenheid in de City is nu weer stabiel, dus de hoeveelheid claims zou moeten afnemen. Toch doet de sector er goed aan niet gemakzuchtig achterover te leunen. De zakenbanken worden geconfronteerd met een mogelijk veel grotere dreiging in de vorm van de leeftijdsdiscriminatiewetten die in 2006 van kracht worden. Die wetten zullen pas echt een cultuurschok in de sector veroorzaken.

De City mag dan vriendelijker zijn geworden voor vrouwen, zij staat ronduit vijandig tegenover iedereen die ouder is dan 50. Momenteel is de enige optie voor blanke, heterosexuele mannen uit de middenklasse, die tot vervroegde uittreding worden gedwongen, het claimen van 55.000 pond wegens onterecht ontslag. Maar zodra zij onbeperkte claims kunnen indienen op grond van de nieuwe leeftijdsdiscriminatiewetten, zullen velen dat zeker doen.

Onder redactie van Hugo Dixon.

Vertaling Menno Grootveld.