Zeezeilen, maar wel op andermans kosten

Is zeilen op kosten van de ander, die dat niet weet, ook een vorm van graaicultuur? `Zonder subsidie is zo'n reis voor deels kansarme jongeren onbetaalbaar' (NRC Handelsblad, 11 december).

Dat haal je de koekoek, dan zeil je niet. Dan zoek je een manier die je wel kunt betalen om in contact met anderen te komen. En van de instantie die dat uit hoofde van haar geaardheid organiseert, het Ned. Instituut voor Zorg en Welzijn, mag je dat zeker verwachten. Er zijn toch nog wel andere manieren om het contact tussen jongeren te bevorderen? En wat is er op tegen om ze er iets voor te laten doen? Misschien is dat zelfs wel beter.

In de jaren vijftig werden o.a. in Nederland werkkampen georganiseerd waar jongeren uit vele landen elkaar konden ontmoeten tijdens het werk dat ze verrichtten voor projecten die anders wegens geldgebrek niet konden worden uitgevoerd. In de vakantie ging ik vanuit Arnhem op de fiets naar Noordwijkerhout, werkte daar enkele weken en daarna weer op de fiets terug.

Anderen kwamen op dezelfde wijze of liftend. Voeding en onderdak, het laatste zeer basaal maar voldoende, waren gratis. Minimale kosten en daar stond overdag werken tegenover. Uitstekende internationale contacten.

Als je met zo'n prachtig schip van de bruine vloot de kost wilt verdienen, ligt het voor de hand dat je alle mogelijkheden benut om het schip in de vaart te houden, laten we wel wezen. Maar van instanties die op bovengenoemde wijze met gemeenschapsgeld omgaan mag een wat kritischer kijk op de besteding ervan worden verlangd.