Condities bij Vendée Globe `catastrofaal'

Na een spannende slalom tussen ijsbergen door vaart de kopgroep in de Vendée Globe richting Kaap Hoorn. In de achterhoede wordt druk gerepareerd.

Verder van de bewoonde wereld dan nu zal de kopgroep in de Vendée Globe niet komen. Na ruim 17.000 mijl in vijftig dagen te hebben afgelegd in de nonstop solorace rond de wereld, zeilen Jean le Cam, Vincent Riou en Mike Golding momenteel met een ruime zuid-zuidwesten wind in de richting van Kaap Hoorn, een krappe 2.000 mijl vóór hen. Nieuw Zeeland ligt even ver achter hen. Ze hebben nog een krappe 9.000 mijl te gaan.

Leider Jean le Cam had vanochtend een voorsprong van 150 mijl op nummer twee Vincent Riou. Nummer drie Mike Golding lag op 200 mijl. De inhaalrace van de vasthoudende Engelsman Golding is opmerkelijk, maar geheel volgens plan. Zijn strategie is altijd bedoeld om pas na Kaap Hoorn zijn slag te slaan. Golding hield geloof in zijn tactiek, ook al liep zijn achterstand op tot 800 mijl op de leiders.

Vorige week kwam de ommekeer. Riou en Le Cam kwamen onder Australië en Nieuw Zeeland in ongebruikelijke tegenwind terecht. Vervolgens won Golding een plaats dankzij de uitval van Roland Jourdain, die met een kapotte kiel uitweek naar Tasmanië. Vrijdag schoof Golding nog een plaats op, omdat nummer drie Sébastien Josse na aanvaring met een ijsschots vaart moest minderen voor noodzakelijke reparaties.

Last, but not least: Golding zette zijn angst voor de ijsbergen opzij. In de aanloop naar kerst zigzagde de kopgroep Le Cam-Riou-Josse-Golding door een groot gebied vol indrukwekkende ijsbergen. Le Cam maakte op een dag melding van vijf grote ijsbergen. Dagenlang voeren de oververmoeide zeilers met één oog op de radar en één oog op de naargeestige omgeving vol verraderlijk ijs. ,,Het is hier catastrofaal'', meldde Riou de wedstrijdleiding doodop. ,,Golven van zes meter, tegenwind, alles grijs, afschuwelijk. Ik ben helemaal shaken.'' Riou koos een noordelijkere route, ook al kostte hem dat de leiding. Le Cam bleef, zij het met veel aarzeling, op koers. Golding overwon zaterdag zijn angst en stak zuidwaarts.

De zestien boten tellende vloot (vier uitvallers) ligt wijdverspreid over de oceanen. Tussen nummer een Le Cam en nummer zestien Karen Leibovic gaapt 4.600 mijl. De achterhoede meldt waslijsten aan reparaties. Fransman Patrice Carpentier is uitgeweken naar de zuidkust van Tasmanië met een gebroken giek. De Engelsman Conrad Humphreys, die eerder bij Kaapstad een roer verving, zeilt vanwege een kapotte generator zonder verwarming en licht.

De Fransman Jean-Pierre Dick tart alle doorzettingsvermogen. Vanaf de start gaat alles stuk. Momenteel ligt hij ondanks een kapotte stuurinrichting, een defecte radar en generator plus andere mankementen in zesde positie.

Ook de Australiër Nick Moloney is weer een beetje bij. Vorige week belde hij middenin de nacht naar zijn ouders om afscheid te nemen. Zo woest ging de Indische Oceaan te keer en zo ver schoot de windmeter uit, tot windkracht 12, dat de zeiler, die aan zijn derde wereldomcirkeling bezig is, meende zijn laatste uurtjes te beleven. De 36-jarige Moloney kon niet anders dan binnen afwachten op wat komen ging. Tegen het ochtendgloren werd zijn boot platgeslagen. De doodsbange Moloney had één woord: ,,Crazy.'' Gisteren klonk hij opgewekter: ,, Benedendeks is alles droog. Buiten alles zeiknat van de golven en de regen. Ik zeil onder Nieuw Zeeland, het land van de `lange, witte wolk'. Wij Australiërs hebben een heel ander woord voor dat land.''