Terechte vraagtekens bij Turkije en de EU 2

Als elke natie die ooit met de oude Griekse cultuur direct of indirect te maken heeft gehad recht zou hebben om tot de Europese Unie toe te treden, dan zouden de grenzen van Europa zich van Chili tot de oostkust van India uitstrekken. Turkije heeft zo veel met Griekenland te maken als Egypte en andere delen van Afrika. Dat maakt van Egypte geen Europees land. Na de dood van Cleopatra is Egypte door Rome geannexeerd. Dat heeft van Italië geen Afrikaans land gemaakt. Alexander de Grote, Macedoniër en dus afstammeling van de Grieken, bracht zijn leger tot ver over de grenzen van India. Nog steeds klinken Griekse elementen in veel Indiase muziek, die echter alles behalve Europees is. En zo kunnen we eindeloos blijven filosoferen en onze tijd verspillen in het vaststellen van wat wél of niet Europees mag zijn.

Zou het niet beter zijn om de realiteit van Turkije zoals die nu is te beoordelen, los van al dat pseudo-historisch geleuter? Blijkbaar niet, althans niet volgens het artikel van Bernard Bouwman in deze krant van 16 december.

Er zijn minstens twee grote obstakels die hij niet noemt en die Turkije on-Europees en dus onwenselijk voor Europa anno 2004 maken: een steeds discriminerende Islam en de permanente schending van de mensenrechten, vooral van de vrouw.

Is dat niet meer dan genoeg? Zijn we totaal vergeten wat het huidige Europa voor staat? Zeker niet voor de filosofie van Thales en zijn theorema, die we allemaal hebben moeten leren om vervolgens te vergeten. Zijn we daardoor minder Europees geworden? Ik denk het niet.