Nog één keer naar de Major League

De Arubaanse honkbalinternational Calvin Maduro probeert in de Venezolaanse profcompetitie opnieuw een plek in de Major League te verdienen. ,,Ik hoop dat ik nog één keer het geluk aan mijn zijde zal hebben.''

,,Homerun!'' ,,Double Play!'' De supporters van de Leones uit Caracas en de Cardenales uit Barquisimeto schreeuwen afwisselend om het hardst in het stadion Antonio Herrera Gutierrez. Op de heuvel staat de Arubaanse werper Calvin Maduro. De 30-jarige aanwinst van de Cardenales moet een belangrijke zege zien binnen te halen, maar voor het oog van uitzinnige thuispubliek gaat hij ten onder tegen de slagkracht van de club uit de Venezolaanse hoofdstad. Als Rafael Alvarez in de zesde inning de bal over de hekken slaat verlaat Maduro met gebogen hoofd het veld. Bekers met bier vliegen de lucht in. De strijd tegen de aartsrivaal is verloren.

Een paar dagen later krijgt de rechtshandige pitcher zijn revanche in de snikhete oliestad Maracaibo. Maduro is dan plots de gevierde man als hij met zijn ploeg de kwalificatie voor de play-offs van de Venezolaanse profliga zo goed als zeker stelt. Maar Maduro is met een ander doel naar het honkbalgekke Venezuela gekomen. Hij hoopt deze weken opnieuw een verbintenis af te dwingen bij een club in de Verenigde Staten. ,,Ik wil laten zien dat ik nog steeds goed genoeg ben voor het hoogste niveau. Ik hoop dat ik nog één keer het geluk aan mijn zijde zal hebben'', zegt de werper die in het verleden 68 duels speelde voor Philadelphia Phillies en Baltimore Orioles.

Na een voortvarende periode kwam anderhalf jaar geleden plots de klad in de loopbaan van Maduro. Door een zware blessure aan zijn elleboog raakte de blanke Arubaan bij de Los Angeles Dodgers op een zijspoor. Bondscoach Robert Eenhoorn haalde Maduro over naar Nederland te komen om ritme op te doen voor de Olympische Spelen. En zo belandde de in het Arubaanse plaatsje Santa Cruz geboren honkballer voor het eerst in Nederland. Voor een kleine vergoeding verdedigde hij de kleuren van het Bussemse HCAW. Echt wennen aan de Nederlandse competitie kon hij niet. ,,Ik was dertien jaar achtereen gewend aan een leven waarin ik elke dag honkbalde. Ook de vergoeding was veel te weinig. Ze zullen echt meer moeten betalen wil ik nog in Nederland terugkeren. Bij HCAW willen ze kreeft eten, maar vis betalen. Toch heb ik nergens spijt van. Het was prachtig om de Spelen mee te maken.''

De Olympische Spelen van Athene werden niet het gedroomde hoogtepunt van de carrière van Maduro. De werper die alles het afgelopen jaar opzij zette om in Griekenland op het erepodium te belanden, zag zijn droom uiteenspatten. Als startende pitcher stond hij zelfs aan de basis van de ontluisterende 22-2 nederlaag tegen Australië. Verder dan een zesde plaats kwam het Nederlands team niet. Met een olympische oorkonde, maar zonder een profcontract, sloot Maduro het jaar met HCAW af als verliezend finalist van de Holland Series. ,,Ik geef niet op. Dan moet het maar in 2008 in Peking gebeuren. Ik heb mijn zoon na Athene verteld dat de olympische medaille onderweg is. De postbode zal hem over vier jaar bezorgen'', zegt Maduro met een brede grijns op zijn gezicht aan de rand van een zwembad in Barquisimeto.

Maduro weigert nog langer achterom te kijken. De honkballer is in oktober dit jaar aan een nieuw avontuur begonnen. De Venezolaanse profclub Cardenales de Lara uit de stad Barquisimeto legde hem samen met tal van spelers uit de Major League vast voor de competitie in het Zuid-Amerikaanse land. Zonder zijn Amerikaanse vrouw en twee jaar oude zoon Jason brengt hij de wintermaanden door in de vierde stad van het tropische land. Zijn dagen vult hij met ontbijten, internetten, trainen en spelen. De straat gaat hij niet op. ,,Nee, dat is veel te gevaarlijk'', stelt Maduro in het restaurant van een hotel met vijf sterren. ,,Ik rijd alleen af en toe in mijn auto naar een groot winkelcentrum om te bellen. Als ik mijn zoontje aan de lijn krijg heb ik het moeilijk. Maar ik speel hier eigenlijk voor hem. Ik wil dat hij me ooit nog als honkballer aan het werk ziet.''

Maduro is op zijn geboorte-eiland Aruba uitgegroeid tot een van de volkshelden. De Arubanen kijken massaal naar de Venezolaanse televisie als een wedstrijd van de Cardenales rechtstreeks wordt uitgezonden. Verleden jaar werd Maduro net als de honkballers Sidney Ponson en Eugene Kingsale koninklijk onderscheiden voor zijn verdiensten voor het eiland. Zo organiseert Maduro tal van liefdadigheidevenementen met de `celebrity-foundation' waarvan hij lid is. ,,Ik vind het mooi om dingen voor de mensen in Aruba te kunnen doen. Als je veel geld hebt moet je ook anderen helpen. Ik heb toevallig geluk gehad'', stelt Maduro.

Met weemoed denkt hij terug aan de glorieuze hoogtepunten van zijn loopbaan. Op nummer één staat zijn debuut als werper in de Major League in 1996 met Philidelphia, tegen Chicago. ,,Ik was heel nerveus. Het was op een zondag. Ik mocht één inning gooien. Heel Aruba keek. Fantastisch was dat. Een hoogtepunt in m'n leven net als de geboorte van mijn zoon'', zegt Maduro die in 2001 ook opzien baarde door als werper van de Orioles met 6-1 te winnen in het stadion van de New York Yankees. ,,Die dag zat er 56.000 man. Helemaal stil waren ze.''

De komende tijd zal duidelijk worden hoe de toekomst van de Arubaan eruit zal zien. Vooralsnog is alles wat hij doet gericht op het veroveren van een contract in de VS. Aan het WK honkbal dat de komende zomer in Nederland wordt gespeeld heeft Maduro nog geen moment gedacht. ,,Het WK in Nederland?'', zegt de verbaasde pitcher. ,,Deze zomer? Nee, daar weet ik niets van. Zou wel mooi zijn. Maar het zou nog beter voor me zijn als ik er niet bij ben. Dat zou betekenen dat ik weer in de Major League sta.''