2Pac

Het aantal albums dat na de dood van de in 1996 vermoorde rapper 2Pac is verschenen, heeft het aantal dat 2Pac in levenden lijve maakte al ruimschoots overschreden. Toch host de postume polonaise rond zijn muzikale nalatenschap vrolijk voort. Raps die eerder opdoken, worden met een nieuw muziekje en prominente gasten gewoon weer voorgeschoteld als fonkelnieuw materiaal. De moeder van 2Pac – tevens uitvoerend producent van dit album – moet tenslotte ook eten. Dat zal wel goed komen, aangezien platenmaatschappij Interscope voor dit project haar twee grootste kaskrakers van het afgelopen decennium heeft samengebracht: 2Pac en Eminem. De laatste werd gevraagd om het hele album van zijn zich tergend langzaam voortslepende producties te voorzien. Het positieve hiervan is dat dit album meer als een geheel klinkt dan al die andere postume releases.

Maar het grenst wel aan geschiedvervalsing, zo niet muzíekvervalsing. Bij de raps zoals 2Pac die aan het einde van zijn leven maakte, horen de bronstige bassen, harde drums en piepende synthesizers van de gangsta rap, niet de trage rommelbeats van producer-in-opleiding Eminem. En voor de diehardfan van 2Pac is het vermoedelijk onverteerbaar om de erfenis van hun trotse thug in handen te zien van de blanke protégé van Dr. Dre, de producer met wie 2Pac voor zijn dood nog luidruchtig ruzie zocht. En laten dat nu net de enigen zijn die hun stevig getatoeëerde buiken nóg niet vol hebben van het restmateriaal van hun 8,5 jaar geleden vermoorde Messias.

2Pac - Loyal To The Game (Amaru/Interscope)