Uit elke wwwolk een bbbui

Wat leest Geert Wilders deze kerst? Wat vinden de Tokkies onder de boom? Zestien recensenten van de bijlage Boeken geven een boek cadeau aan Nederlanders die in 2004 in het nieuws waren.

Marjon de Hond is de Kassandra van het Nederlandse weerbericht. Twee- of driemaal per week is ze present om de meteorologische toestand van het land uit te leggen. Daarbij legt zij een onverbiddellijk oog voor het noodlot aan de dag. Bij haar is het weer altijd mistig, regenachtig, schraal of klam. Tijdens haar eerste optredens dacht ik nog dat de NOS haar had aangetrokken voor slecht weer en dat de heren Krol en Hiemstra de mooie dagen mochten doen. Maar die theorie hield geen stand. Erwin Krol weet noodweer dat alle kassen van het Westland verplettert nog te presenteren als een feest.

Enkele maanden geleden kwam ze in het nieuws omdat collega Hiemstra een foto vertoonde waarop de kijker kon zien hoe zij haar eigen garage leeghoosde, na een door haarzelf geprofeteerde wolkbreuk. Marjon grossiert in jobstijdingen. `Guur' en `plenzen' zijn lievelingswoorden. Regent het, dan verzekert ze ons met een malicieuze twinkeling in de ogen dat het einde daarvan nog lang niet in zicht is. Is het naar en koud, dan klinkt triomf in haar stem. Gaat het vriezen, dan waarschuwt zij dat we nog lang niet hoeven te rekenen op een Elfstedentocht. Treedt de dooi in, dan vertelt zij dat het uit is met de pret en dat het wemelt van de wakken. Schijnt bij uitzondering een keer de zon, dan moet de kijker niet alleen oppassen voor zijn tere huid, maar ook vooral niet denken dat dit lang zal duren. Triomfantelijk wijst ze erop dat het 's nachts nog `knap fris' kan zijn. Uit IJsland nadert alweer een depressie. Daar komen een zorgelijke blik en een omineuze uitspraak bij. Haar beginmedeklinkers zet ze lang, donker en onheilspellend aan. Een wolk is geen wolk maar een WWWWOLK. Buien nemen vervaarlijk toe tot BBBBUIEN. De temperatuur zakt naar negen GERADEN. Zelden vergeet ze daarbij een vermanende vinger te heffen.

De toestand in het land is ernstig. De sociale cohesie brokkelt af en met al die negatieve vooruitzichten komt niemand meer de deur uit. Boodschappendoen wordt tot een minimum beperkt en dat terwijl het consumentenvertrouwen toch al op zo'n laag pitje staat. Ik raad haar graag een boek aan met een zonniger kijk op de natuur en op het weer. Het zijn natuurobservaties van Nescio. De auteur hield van 1946 en 1955 op zijn talloze tochtjes rond Amsterdam een dagboek bij waaruit zijn sensibel observatievermogen blijkt. Voor hem was elk weer interessant, vooral omdat elk weertype, zijn eigen lichtval heeft. Mist, nevel, hagel, storm of zonneschijn, Nescio keek nieuwgierig wat het effect van het licht op bomen, weilanden, wegen, sloten, boerderijen en kerktorens. Mopperen en klagen deed hij niet. Het is een positief boek. Onze weervrouw zal er anders door gaan kijken. Dat is goed voor haar en voor de kijker.

Nescio: Natuurdagboek. Nijgh & Van Ditmar.