Telefoonterreur

Krijg je eindelijk een mens aan de telefoon, blijkt het een communicatiedeskundige te zijn. Even bellen en vragen naar meneer Jansen, de afdeling boekhouding of iemand die meer kan vertellen over diepzeeduiken is er niet meer bij. Bedrijven hebben een logistiek telefoonsysteem aangeschaft. Ik moet mij als klant door het menu worstelen, de aangeprezen producten aanhoren, alle mogelijke vragen overwegen die ik zou kunnen stellen en als de mijne er niet bij zit, dan is er de rubriek `overig', die mij opnieuw door een woud van opties gidst.

Tot zich een personeelslid meldt die pretendeert mij snel en adequaat van dienst te willen zijn, maar die niet luistert naar mijn vraag. Zij onderwerpt mij aan een enquête zoals dat in Amerikaanse restaurants gebruikelijk is. Geen menukaart met daarop drie salades, nee, een van levensvreugde overlopende serveerster die wel twaalf salades in recordtempo kan oplepelen. Ik kies voor de salade die ik heb kunnen onthouden. Daarmee ben ik er helaas niet. Er zijn nog negen dressings.

Zo werkt het Nederlandse bedrijfsleven tegenwoordig ook. Terwijl ik wacht, leest een medewerker (die mijn dossier grondig kent) zich in, teneinde mij zo zorgvuldig mogelijk te woord te kunnen staan. Onze algemene voorwaarden? Nee helaas, daar kan ik u niet aan helpen. Ik wil geen hoogopgeleide nitwit aan de telefoon, maar een telefoniste met kennis van het eigen bedrijf, die naar mijn vraag luistert en mij meteen doorverbindt met degene die ik spreken wil: meneer Jansen, de afdeling boekhouding of iemand die meer kan vertellen over diepzeeduiken.